อาธีน่าเต็มหัวใจไปด้วยความระแวง
อยู่ห้องเดียวกับปีศาจนี่ ไม่ต่างอะไรกับเอาเนื้อไปไว้ข้างหน้าแมว
“ซีเหมินอวิ๋นอี้ นายอย่ามากเกินไป”
“ถึงตอนนี้ฉันจะเป็นเชลย แต่เชลยก็มีสิทธิมนุษยชน”
ซีเหมินอวิ้นอี้มองมาที่นาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มร้าย “ข้าทำเกินไปแล้วยังไง? เธอต้องเข้าใจก่อนนะ ว่าไม่มีใครเชิญเธอมาหลงกั๋ว”
“ผู้ที่มาเยือนเพราะได้รับเชิญคือแขก ผู้ที่มาเองโดยไม่ได้รับเชิญคือขโมย”
“แล้วก็จำตัวตนของเธอให้ดี เธอไม่ใช่แค่เชลย แต่ยังเป็นทาส”
อาธีน่าสีหน้างามเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว
“นายรู้ไหมว่านายตัวเหม็นมาก?” ซีเหมินอวิ้นอี้ชี้ไปทางห้องอาบน้ำ ยิ้มร้าย “เข้าไปล้างให้สะอาด”
“นายจะทำอะไร?”
“นี่เธอกำลังถามข้าหรือ? อาธีน่า ข้าคือนาย เธอคือบ่าว ข้าจะทำอะไร เธอก็แค่เออออตาม เข้าใจไหม?”
สีหน้าซีเหมินอวิ้นอี้ปรากฏรอยยิ้มร้าย “เธอรีรอลังเลไม่ยอมไป อยากให้ข้าช่วยอาบน้ำหรือ? ยินดีรับใช้”
อาธีน่าสีหน้าเปลี่ยนไปมาก รีบเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ปิดประตูดังคราง และล็อกจากด้านใน
ซีเหมินอวิ้นอี้หัวเราะเย็นชา นั่งดื่มชาอย่างสบายใจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาธีน่าเดินออกมา
ซีเหมินอวิ้นอี้กวาดตามองนางครู่หนึ่ง “เชอะ… พอล้างสะอาดแล้วดูน่ามองขึ้นเยอะเลย นอนได้แล้ว”
อาธีน่าถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ซีเหมินอวิ๋นอี้ นายอย่ามากเกินไป ยังไงฉันก็ตายดีกว่ายอมให้นายดูถูกฉัน”
ซีเหมินอวิ้นอี้มองนางอย่างสนุกปาก ดูแคลน “เธอกำลังคิดอะไรอยู่? เธอนอนโซฟา ข้านอนเตียง แค่ทาสยังคิดนอนกับข้า ฝันไปเถอะ”