อาธีน่ารู้ดี ว่าตอนนี้ตัวเองก็เหมือนเนื้อบนเขียง ได้แต่ปล่อยให้คนอื่นเชือด
นางหวาดกลัวซีเหมินอวิ๋นอี้จริง ๆ
ปีศาจตนนี้ สิ่งใดก็ทำลงไปได้ทั้งนั้น
อาธีน่ามองไปทางอู๋ไป๋ “ตกลง ข้าบอกเจ้าได้ แต่เจ้าต้องรักษาสัญญา ปล่อยข้าไป”
อู๋ไป๋หัวเราะ “ประธานอู๋พูดคำไหนคำนั้นมาตลอด”
อาธีน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วว่า “ไอพิษมรณะนั้น ตอนแรกเตรียมไว้เพื่อเจ้า”
“ข้ารู้”
เรื่องนี้เขารู้มานานแล้ว
“คุณหนูอาธีน่า บอกสิ่งที่ข้ายังไม่รู้ดีกว่า”
อาธีน่าเอ่ย “ที่ข้ามาหลงกั๋ว ก็เพื่อดวงดาววิญญาณ”
อู๋ไป๋กับคนอื่นพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“ดวงดาววิญญาณคืออะไร”
อาธีน่าครุ่นคิดแล้วว่า “ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ว่าโลกนี้มีเจิ้นอารักขาขนาดมหึมาอยู่ ที่ผ่านมาเคยถูกทำลายมาก่อน แล้วถูกจอมมารฉู่ซ่อมแซมในภายหลัง”
“ดวงดาววิญญาณคือแกนกลางของเจิ้น เพียงแค่ทำลายดวงดาววิญญาณ กฎเกณฑ์ที่จอมมารฉู่ตั้งไว้ รวมถึงเจิ้นและอาณาเขตที่วางไว้ทั้งหมด ก็จะสลายไปเอง”
ทุกคนตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
นึกไม่ถึงว่าจะมีเจิ้นอารักขาโลกอยู่
ซีเหมินอวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว “จอมมารฉู่คือใคร ได้ยินแล้วไม่เหมือนคนดีเลย”
อาธีน่ามองไปที่อู๋ไป๋ “เจ้าไม่ตกใจเลย ดูออกว่าเจ้ารู้จักจอมมารฉู่”
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย “พอได้ยินมาบ้าง”
พอได้ยินที่ไหนกัน เขาได้ยินชื่อฉู่สวินจนหูแทบด้าน
“อู๋ไป๋ เจ้ารู้มากกว่าคนทั่วไปจริง ๆ”
อู๋ไป๋มองนาง “ถ้าทำลายดวงดาววิญญาณ ผนึกบนภูเขาอัลป์ก็จะหายไป เจ้ากับซูสก็จะออกมาได้?”