L&สุราเวียนสามรอบ กับข้าวผ่านไปห้ารส
เจี้ยนโหย่วฉิงจ่ายเงิน แล้วรู้งานขอตัวออกไปก่อน
เราต่างพบเจอกันโดยบังเอิญ อู๋ไป๋ช่วยเขาไว้ แถมเขายังถามปัญหาการฝึกฝนหลายข้อ อู๋ไป๋ก็ตอบอย่างอดทน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
การได้นั่งโต๊ะเดียวกับอู๋ไป๋ ได้รับคำชี้แนะจากเขา ถือว่าคุ้มที่จะเอาไปอวดได้หลายปี
ในร้านยังมีผู้ฝึกยุทธ์อีกมาก เห็นเจี้ยนโหย่วฉิงจากไป ต่างเผยแววตาอิจฉา
ไม่ต้องพูดถึงได้นั่งใกล้ แค่ได้กินข้าวร้านเดียวกับอู๋ไป๋ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกเป็นเกียรติร่วมด้วยแล้ว
"ที่รัก กินอิ่มหรือยัง"
หลินตั้นจวงยิ้มบาง พยักหน้า
"งั้นเราไปกันเถอะ"
ทั้งสี่ยืนขึ้น แล้วเดินจากไป
พออู๋ไป๋ไป ผู้ฝึกยุทธ์ในร้านก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันตา เริ่มคุยเรื่องสัพเพเหระ
อู๋ไป๋อยู่ที่นี่ ราวกับภูเขาลูกใหญ่ทับหัวพวกเขาไว้ แค่พูดเสียงดังก็ยังไม่กล้า
ตรงมุม เจ้าของร้านเอียงหูแอบฟัง
เขาไม่รู้ว่าอู๋ไป๋คือใคร แต่ฟังจากที่คนพวกนี้พูดคุยกัน ก็น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตแน่
——วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า
อู๋ไป๋กับพวกอีกสามคนออกจากโรงแรม มุ่งหน้าสู่เขาอู่อี๋
"คุณ ดูนั่นสิ"
ตอนผ่านร้านซีฟู้ดที่กินเมื่อคืน หลินตั้นจวงก็พูดขึ้นมากะทันหัน
อู๋ไป๋หันไปมอง ตอนแรกก็ตะลึง จากนั้นก็หลุดขำ
เห็นตรงหน้าประตูติดป้ายยาวผืนใหญ่: ซีฟู้ดฉือเฉวียน จอมยุทธ์จักรพรรดิกินแล้วยังบอกว่าดี!
นี่เจ้าของร้านสั่งคนให้ทำขึ้นมากลางดึก
เขาไม่รู้ว่าอู๋ไป๋คือใคร แต่ฟังจากที่พวกผู้ฝึกยุทธ์คุยกันก็รู้ว่าอู๋ไป๋ต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ การชูป้ายแบบนี้ไม่ใช่แค่เรียกลูกค้า แต่ยังข่มผู้ฝึกยุทธ์ไม่ให้มาก่อเรื่องในร้านด้วย