โรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมือง ห้องพักกว้างขวาง
ชายในชุดสูทขาวยืนถือแก้วไวน์อยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มืออีกข้างถือโทรศัพท์
สีหน้าเขาบิดเบี้ยวดุร้ายขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น เขาขว้างแก้วไวน์ในมือใส่กำแพงอย่างแรง แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ น้ำไวน์เปื้อนผนังสีขาวสะอาดเป็นรอยสีน้ำตาล
อู๋ไป๋ฟังเสียงจากอีกฝั่ง มุมปากเย็นชาขยับขึ้นเล็กน้อย
"นังนี่ สมองก็พอใช้บ้าง"
ชายชุดขาวใบหน้าบิดเบี้ยว ตะคอกลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว
อู๋ไป๋ฉายแววตาครุ่นคิด แปลว่าซ่างกวนอวี่เฟยไม่ได้ตกอยู่ในเงื้อมมืออีกฝ่าย เธอหนีไปได้
อู๋ไป๋พูดเยาะเย้ย "ไม่ใช่สมองดีหรอก แต่แกโง่ต่างหาก"
"พวกแกมันไอ้พวกไร้ค่า ทำให้คนไม่รู้สึกท้าทายเลยสักนิด"
"อู๋ไป๋ อย่าได้เหิมเกริมนัก นี่แค่เริ่มเอง ถึงซ่างกวนอวี่เฟยจะรอดตายก็เหอะ แต่เพื่อนสาวสองคนของนางกลายเป็นซากไหม้เกรียมไปแล้ว สุดท้ายข้าก็ชนะ"
อู๋ไป๋ถากถาง "แกมันก็แค่นี้แหละ ฆ่าผู้หญิงบารมีต่ำสองคนแล้วได้ใจขนาดนี้ ดูถูกแกจากใจจริง"
"หออสูรทมิฬนี่มีแต่พวกไร้ค่าจริง ๆ แกนี่มันไร้ค่าที่สุดในหมู่ไร้ค่า พูดตรง ๆ เลยนะ ความฉลาดของแกสู้หมาฮัสกี้ที่บ้านฉันก็ไม่ได้"
"อู๋ไป๋ อย่าอวดดีนัก ข้าจะฆ่าแกให้ได้"
อู๋ไป๋ยกยิ้ม อีกฝ่ายไม่โต้กลับ ดูเหมือนจะเป็นคนของหออสูรทมิฬจริง ๆ
"ไอ้ไร้ค่า อยากฆ่าฉันนัก งั้นฉันจะให้โอกาส เราไปนัดเจอกันที่ไหนสักแห่ง ฉันจะมัดมือมัดเท้าตัวเองให้เลยดีไหม"