ถึงจะไม่แน่ใจนัก แต่อู๋ไป๋ก็รู้สึกว่าคนที่โทรมาหาเรื่องเขาคือคนนี้แน่
อู๋ไป๋ลุกออกไป ตรงดิ่งไปยังห้องรับรองที่เห็นในคลิป
น่าเสียดาย อีกฝ่ายไปก่อนแล้ว
ยังช้าไปก้าวนึง
อู๋ไป๋กลับมาที่ห้องรับรอง ก็พบว่ามีพนักงานเสิร์ฟเพิ่มมาอีกคน
"ท่านอู๋ นี่คือพนักงานเสิร์ฟในภาพเมื่อกี้ครับ"
อู๋ไป๋มองพนักงานเสิร์ฟที่ท่าทางกระวนกระวาย ชี้นิ้วไปที่ชายชุดสูทสีขาวในจอมอนิเตอร์แล้วบอกว่า "ไม่ต้องกังวลนะ จำใครคนนี้ได้บ้างไหม"
พนักงานเสิร์ฟพยักหน้า แล้วหันไปมองเฉินเป้า
"มองฉันทำไม ท่านอู๋ถามอะไรก็ตอบไปตามตรง ห้ามปิดบังแม้แต่นิดเดียว"
พนักงานเสิร์ฟพยักหน้า หันไปทางอู๋ไป๋แล้วบอกว่า "ผมให้บริการแขกคนนี้เองครับ เขาใจป๋ามาก สั่งเหล้าแพงสุดของร้าน ทิปให้ทีละหลายพัน"
"รู้ไหมว่าเขาชื่ออะไร"
พนักงานเสิร์ฟคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "เขาเรียกกันว่าเส้าจูครับ แต่ผมไม่รู้ว่าใช้ตัวอักษรอะไร คนข้าง ๆ เรียกเขาแบบนั้น"
เส้าจู?
น่าจะเป็นเส้าจู่ ไม่ใช่เส้าจู พนักงานเสิร์ฟคงฟังผิดไป
"เขาถามอะไรคุณไหม"
พนักงานเสิร์ฟบอก "เขาถามว่าเจ้าของร้านอยู่หรือเปล่า ผมบอกว่าไม่อยู่ เขาก็ไม่ถามอะไรอีก"
อู๋ไป๋ใจสั่นวาบ
คนคนนี้มาที่นี่เพราะหมายหัวเหลียงหย่วน เหลียงหย่วนไปหมู่บ้านไป๋สือ เลยรอดตัวไป
ดูท่าคนคนนี้คงตั้งใจจะลงมือกับคนใกล้ตัวเขาทีละคน
ต้องรีบหาเขาให้เจอ
อู๋ไป๋ถามพนักงานเสิร์ฟต่อ "เขาพูดอะไรอีกไหม"
พนักงานเสิร์ฟส่ายหัว "ไม่มีครับ"
"พวกเขาออกไปตอนไหน"