อู๋ไป๋นั่งอยู่ริมหลุมน้ำแข็ง รอคอยอย่างเงียบ ๆ
ผู้ฝึกยุทธ์แม้จะกลั้นลมหายใจได้นาน แต่ก็อยู่ใต้น้ำได้ไม่นานเกินไปนัก เพราะอย่างไรก็เป็นสิ่งมีชีวิตบนบก
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดจาหยอกเย้าอู๋ไป๋อยู่สองสามประโยค แต่ไม่ได้เปรียบ จึงเดินจากไปด้วยความโมโห
ผ่านไปไม่นาน เจ้าหมอนี่ก็กลับมา ในมือถือคันเบ็ด
"ไปเอามาจากไหน?"
อู๋ไป๋สงสัย เจ้าหมอนี่ไปเอาคันเบ็ดมาจากไหน?
"ร้านขายของเล็ก ๆ หน้าทางเข้าพื้นที่ท่องเที่ยวก็มีขาย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เขย่าขวดน้ำแร่ในมือด้วยความตื่นเต้น "ฉันยังขุดไส้เดือนมาได้สองสามตัวเลย"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างกับมองคนโง่ "น้ำในบ่อนี้อุ่นนะ ข้างในไม่มีทางมีปลาหรอก"
"ใครบอกว่าฉันจะตกปลา? ฉันตกคนต่างหาก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เกี่ยวไส้เดือน แล้วหย่อนเบ็ดลงไปตามหลุมน้ำแข็ง พูดอย่างอารมณ์ดี "บังอาจมาลอบทำร้ายฉัน อยากรอดขึ้นมาก็ต้องงับเบ็ดก่อน"
อู๋ไป๋: "..."
ไอ้ท่อนไม้เน่า ความคิดประหลาดพิลึกเกินไปแล้ว
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
"พวกพวกนี้กลั้นหายใจเก่งจริง ๆ มันเป็นเต่าแน่ ๆ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยกคันเบ็ด บ่นพึมพำ "รีบ ๆ มางับเบ็ดสิ"
"จ๊อก จ๊อก..."
ทันใดนั้น ฟองน้ำหลายฟองผุดขึ้นมา
อู๋ไป๋ยิ้ม "พวกมันกลั้นไม่ไหวแล้ว"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้นเต็มที่ ตะโกนใส่หลุมน้ำแข็ง "คนข้างล่างฟังให้ดี พวกแกถูกล้อมแล้ว อยากมีชีวิตอยู่ การงับเบ็ดคือทางออกเดียวของพวกแก"
ทุกคนมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ตึง!"
พื้นน้ำแข็งด้านหลังอู๋ไป๋ดังเสียงทึบ มีคนกำลังกระแทกพื้นน้ำแข็ง
อู๋ไป๋ลุกขึ้นเดินไป มองผ่านพื้นน้ำแข็ง เห็นใบหน้าชราดูดุร้าย นั่นคือชายชรา ผู้มีหนวดและผมขาว ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ดูน่ากลัวเล็กน้อย