ตอนกลางวัน หลินตั้นจวงอุ้มถังถังออกมา
อู๋ไป๋รีบเดินเข้าไปหา หลินตั้นจวงยิ้มแล้วพูดว่า “เหลือแผ่นสุดท้ายแล้ว ในกล่องนี้มีอะไรเรายังไม่รู้ ฉันไม่กล้าแตะ”
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
คนในหมู่บ้านเกิดใหม่บอกว่ากล่องหินข้างในเป็นอาวุธเทวะ แต่พวกเขาเปิดกล่องหินไม่ได้ นั่นแสดงว่าพวกเขารู้ว่ามีอะไรในกล่องหินก็แค่เดา ไม่ได้รู้จริง
ตอนนี้ ไม่มีใครรู้ว่าในกล่องหินคืออะไร?
ในเมื่ออาจมีอันตรายแฝงอยู่ รีบเปิดออกโดยไม่ไตร่ตรองคงไม่ดี
อู๋ไป๋มาคนเดียว ถือกล่องหินมาถึงหลังเขา
ที่นี่ร้างไร้ผู้คน ต่อให้ในกล่องหินมีอันตรายอะไร เขาก็รับมือได้ง่าย ไม่แพร่มาถึงชาวบ้าน
อู๋ไป๋มาถึงหลังเขา หาที่ราบแห่งหนึ่ง แล้ววางกล่องหินลง
ตอนนี้ แค่เอาแผ่นแกะสลักสุดท้ายกลับเข้าที่ ก็คงเปิดกล่องหินได้แล้ว
อู๋ไป๋ลังเลครู่หนึ่ง ยื่นมือเอาหินแผ่นสุดท้ายใส่กลับเข้าที่
ภาพแกะสลักที่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้น
เหมือนที่เคยเดาไว้ ภาพนี้เป็นรูปผู้หญิง
ไม่ใช่สาวงามล่มเมืองแบบนั้น แต่เป็นหญิงสาวที่ดูแววตาซุกซนมีชีวิตชีวา
การแกะสลักนี้เหมือนจริงมาก มีชีวิตชีวา รายละเอียดเล็กๆ ก็คมชัด
หญิงสาวคนนี้เกล้าผมทรงหงส์รุ่งอรุณ ปักปิ่นหยกขาวรูปนกยูงไว้ด้านบน สวมเสื้อคลุมใยเมฆ เท้าสวมรองเท้าปักไหมควันนวลประดับไข่มุก ข้างๆ เป็นเตาสัมฤทธิ์ชุบทองลายสัตว์ประหลาด