อู๋ไป๋สะบัดมือเขาออกอย่างไม่ใจดี
"นายก็เสี่ยงอันตรายจริง ๆ นะ กล้าไปเอายาแก้พิษคนเดียว"
"เฮ้ยๆๆ... นี่นายก็ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ฉันทำทั้งทีก็เพื่อนายนะ"
อู๋ไป๋ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ "ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้านายเกิดอะไรขึ้น ฉันจะกลับไปอธิบายกับเสี่ยวหย่ายังไง"
"นึกว่าฉันอยากล่ะเหรอ? ถ้าไม่ใช่นายโง่จนถูกคนอื่นหลอกใช้ ฉันจำเป็นต้องสู้ขนาดนี้เหรอ?"
"ผลไม้อันนั้นนายเป็นคนเด็ดเองนี่"
"ฉันจะรู้ได้ไงว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาขี้เหร่แล้วใจยิ่งขี้เหร่กว่า ยังจะลงพิษอีก... ยิ่งไปกว่านั้น ก็เพราะนายโง่ไง ไม่เห็นฉันกับนกโง่จะโดนพิษเลย"
อู๋ไป๋: "......."
"ไอ้โง่ใหญ่ ขอบคุณนะ!"
"ไม่เป็นไร! นี่คือความรักที่พ่อมีให้ลูกไง มีพ่อไหนไม่เมตตาลูกบ้าง?"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกอย่างแรงถึงกับหลายครั้ง
แม้ย่าเทียนจี้โง่แค่ไหนก็รู้ทันตัวเอง จ้องซีเหมินหยุนอี้เขม็ง "ที่แท้ก็เป็นนายสินะ!"
กล้ามเนื้อและกระดูกบนใบหน้าซีเหมินหยุนอี้ค่อย ๆ เคลื่อนไหว อีกไม่นานก็กลับคืนเป็นใบหน้าจริง
"เฮอะๆ... ไอ้หมูโง่ ตอนนี้รู้ตัวแล้วก็สายไปหน่อยนะ?"
ดวงตาย่าเทียนจี้เย็นชาเยี่ยงงูพิษ
"ที่แท้ทุกอย่างนี้เป็นการวางแผนของพวกแกทั้งหมด? ฉันหวงห้ามตัวเองว่าเฉลียวฉลาดยิ่งกว่าคน ไม่คิดว่าจะพลาดท่าให้เด็กแดกทั้งสามคนแบบนี้"
อู๋ไป๋กล่าวอย่างเฉยชา "แกคำนวณทุกก้าวจนเก่งเกินไป... ฉันต้องยอมรับว่าแกฉลาดจริง ครั้งนี้ฉันตกหลุมพรางแกจริง ๆ เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เอาตัวรอดได้ก็ว่าได้แค่โชคดี"