"ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ที่นี่ให้หมดเถอะ"
อู๋ไป๋ก็ขี้เกียจเสวนากับพวกเขา
คนของหมู่บ้านเกิดใหม่ เขาเห็นทีไรฆ่าทุกที ไม่เคยใจอ่อน
แผนภาพความเป็นความตายค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปใต้ฝ่าเท้า
โกรธแปรเป็นคันธนู
ปราณมรณะแปรเป็นลูกศร
โก่งคันศรพาดลูกศร ดึงสายจนเต็มวง
"ฟิ้ว!"
ลูกศรสีดำพุ่งเข้าใส่อู๋จ้านหาวราวกับสายฟ้าสีดำ
อู๋จ้านหาวส่งเสียงเย็นชา พลังทั่วร่างพวยพุ่งสูงขึ้น ชายเสื้อปลิวสะบัดดังสนั่น ฝ่ามือหนึ่งฟาดออก ลมปราณภายในพลุ่งพล่านดั่งคลื่น
พร้อมกับตะโกนลั่น: "ลงมือพร้อมกัน ฆ่ามันซะ"
อู๋จ้านหาวรู้ดีว่าอู๋ไป๋แข็งแกร่ง เพียงลำพังเขาไม่มีทางสู้ได้
ตูม!
พายุหมุนกวาดพื้นหิมะปลิวว่อนไปทั่วฟ้า
ลมปราณภายในที่พลุ่งพล่านดั่งคลื่น ถูกศรดอกเดียวระเบิดกระจุย
ลูกศรทะลวงพายุ หายวับไปในพริบตา
"พรวด!"
เลือดกระเซ็นสาดลงบนหิมะ กลายเป็นสีแดงฉาน
อู๋จ้านหาวทำหน้าเหมือนเห็นผี หวาดกลัวสุดขีด กุมไหล่ถอยกรูดโซเซ เลือดไหลซึมไม่หยุดตามซอกนิ้ว ไหล่แดงฉานไปด้วยเลือด
เขาไม่กล้าดูถูกอู๋ไป๋ แต่ความจริงก็พิสูจน์ว่าเขาประเมินตัวเองสูงเกินไป
ศรเพียงดอกเดียว ทะลุไหล่เขาจนเป็นรู
"ฟิ้ว!"
ก่อนที่คนอื่นจะทันได้สติ ก็มีสายฟ้าสีดำอีกดอกพุ่งเข้าใส่อู๋จ้านหาว
อู๋จ้านหาวตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ระดมพลังทั้งหมดถึงขีดสุด ในพริบตาก็สร้างกำแพงพลังขึ้นตรงหน้าหลายชั้น พยายามสกัดศรดอกนี้ของอู๋ไป๋
เสียงระเบิดดังลั่นแก้วหู!
กำแพงพลังที่เขาสร้าง ราวกับทำจากกระดาษ ไม่อาจต้านทานได้แม้ชั่วขณะเดียว ถูกศรยิงระเบิดแหลก