"ในเมื่อเราเป็นตระกูลกษัตริย์เหมือนกัน ข้าขอแนะนำให้เจ้ายอมจำนนเสีย"
"ไม่เช่นนั้น เขาจะฆ่าเจ้าจริง ๆ นะ"
โม่เยียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
เย่หมิงพูดเย้ยหยันว่า "ในฐานะเชื้อสายกษัตริย์ของเผ่ามาร ข้าไม่เหมือนเจ้าหรอกที่กระดูกอ่อนยอมรับมนุษย์เป็นนาย"
"ข้าก็ไม่ได้ยอมรับเขาเป็นนาย"
โม่เยียนโค้งคำนับให้หลินตั้นจวงที่อยู่ด้านข้างอย่างเคารพ "นายท่าน"
เย่หมิงทำหน้าตะลึง
เขาคิดมาตลอดว่าโม่เยียนเป็นลูกน้องของอู๋ไป๋ ไม่คิดว่านายของเขาจะเป็นหญิงงามล้ำเลิศคนนี้
หลินตั้นจวงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน อำนาจมารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่าง
ชั่วพริบตา อากาศทั่วทั้งโถงก็แข็งค้าง
เย่หมิงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รู้สึกได้ถึงพลังที่ไม่อาจต้านทานกดทับจนจิตวิญญาณสั่นสะท้าน
แรงกดดันสายเลือด
"เชื้อสายราชัน?"
มีเพียงสายเลือดของเชื้อสายราชันเท่านั้นที่สามารถกดข่มเขาได้รุนแรงเช่นนี้
หลินตั้นจวงมองเขาแล้วเอ่ยปากเรียบ ๆ ว่า "ยอมจำนน หรือตาย?"
ตุ๊บ! เย่หมิงเข่าทรุดลงกับพื้นอย่างฉับไว
"เย่หมิง ขอคารวะท่าน!"
อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ ตกตะลึง เมื่อกี้เจ้านี่ยังบอกว่าเป็นลูกน้องของเจ็ดจอมมาร แข็งกร้าวนัก
แต่ตอนคุกเข่ากลับทำได้ฉับไวเหลือเกิน
หลินตั้นจวงพูดเย็นชาว่า "เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้า"
"ข้าเลือกยอมจำนน เย่หมิงขอคารวะนายท่าน"
อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ : ???
คิ้วใบหลิ่วของหลินตั้นจวงขมวดน้อย ๆ การที่เย่หมิงยอมจำนนเร็วเกินไปกลับทำให้เธอไม่สบายใจ
"เจ้าลุกขึ้นก่อน"
"นายท่าน ขอให้ข้าได้โขกศีรษะให้ก่อน"
พูดจบ ก็โขกศีรษะบนพื้นดังตุ๊บ ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง ไม่ได้เสแสร้งเลย หน้าผากแดงไปหมด