หู่เปินรับคำสั่งแล้วออกไป
ไม่นานก็กลับมา
ในมือของหู่เปินหิ้วเด็กหญิงอายุสามสี่ขวบคนหนึ่ง
เด็กหญิงถูกหิ้วหัวลง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เย่หมิงโบกมือเบา ๆ กาน้ำทองคำรูปทรงงดงามใบหนึ่งลอยไปหาหู่เปิน
หู่เปินรับกาน้ำ วางลงกับพื้นแล้วเปิดฝา
เย่หมิงพยักหน้า
ใบหน้าอัปลักษณ์ของหู่เปินเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม เขาชักมีดสั้นจากเอวแล้วตวัดเข้าหาลำคอของเด็กหญิง
“หยุดนะ”
อู๋ไป๋ตะโกนเสียงดัง เงยหน้ามองเย่หมิง “นี่จะทำอะไร”
เย่หมิงหัวเราะร่วน “ใช้เลือดที่สดใหม่ต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติที่สุด”
“ยังไง ไม่ชอบทาสโลหิตคนนี้หรือ”
พูดจบก็สั่งหู่เปิน “งั้นเปลี่ยนตัว”
อู๋ไป๋แววตาเย็นชา พูดเสียงต่ำ “พวกเจ้าใช้เลือดคนเป็น ๆ แล้วยังเป็นเด็กเล็กอีก”
“แล้วยังไง” เย่หมิงดูเหมือนจะยากจะเข้าใจว่าทำไมอู๋ไป๋จึงโกรธเช่นนี้
“ทาสโลหิตพวกนี้ ข้าซื้อมาจากตลาดค้าทาสด้วยราคาสูงเชียวนะ”
อู๋ไป๋รู้ดี เผ่ามารกระหายเลือด เลือดมนุษย์มีผลบำรุงแก่เผ่ามาร แต่สมุนไพรชั้นยอดพวกนั้นก็ใช้ได้เช่นกัน
เย่หมิงมองหู่เปิน “ยังไม่รีบไปเปลี่ยนทาสโลหิตมาอีก”
หู่เปินหิ้วเด็กหญิง หมุนตัวจะเดินออกไป
ในดวงตากลมโตของหนูน้อยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่นางไม่ร้องไม่ส่งเสียง บางทีนางคงรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้ว
“หยุดก่อน”
อู๋ไป๋เดินไปหาหู่เปิน ยื่นมือออกไป “ส่งนางให้ข้า”
หู่เปินมองเย่หมิง
เย่หมิงถามพลางหัวเราะ “นี่หมายความว่าอย่างไร”