อู๋ไป๋ยกขาขึ้นกระแทกลงพื้น พลังแผ่ออกมา พรมใต้เท้ากลายเป็นเศษผ้าปุยเดี๋ยวเดียว เผยให้เห็นอักขระเจิ้นที่อยู่ข้างใต้
อู๋ไป๋เอ่ยเสียงเย็นว่า "สั่งให้เหล่าสิ้นโลหิตเลิกโจมตีซะ ไม่งั้นฉันจะทำลายคุกตกนรกนี้ให้พินาศ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
หนึ่งในราชาสิ้นโลหิตหัวเราะก้อง
"อู๋ไป๋ ถ้านายทำลายคุกตกนรก คนเหล่านั้นก็ต้องตายกันหมด"
ดวงตาของอู๋ไป๋เย็นเยียบ เขากล่าวว่า "งั้นก็ไม่มีทางเลือก ดูเหมือนต้องทำให้สามคนพวกนายบาดเจ็บสาหัสซะก่อน เรื่องถึงจะมีทางรอด"
ซือเหมินอวิ๋นอี้ยังคงขบผลไม้สีแดง จิบไปพร้อมกับพูดเสียงฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง "เตี่ยอู๋ สามคนเนี่ยะ? นายสู้ไหวเหรอ?"
อู๋ไป๋: ???
"สู้ไม่ไหวก็ต้องสู้"
"อ๋อ งั้นสู้เลย! ฉันเชียร์ใจให้"
อู๋ไป๋: "......"
"กินอิ่มแล้วก็เข้าไปในอาณาเขตชีวิตและความตายเสีย อีกไม่นานเมื่อมันลุกขึ้นสู้จริง ฉันจะไม่มีเวลาดูแลสองคนพวกแก"
ซือเหมินอวิ๋นอี้ยกโต๊ะเตี้ยขึ้นมาทั้งตัว มองมาที่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋: "......."
เสี่ยวชิงเห็นอย่างนั้นก็เลียนแบบ ยกโต๊ะเตี้ยอีกตัวขึ้นมาเช่นกัน
อู๋ไป๋ทำหน้าเหวอหนักใจ
เขาเก็บทั้งสองคนเข้าไปในอาณาเขตชีวิตและความตาย แล้วบีบด้ามฮุ่นตุ้นเจี้ยนแน่น ร่างพรวดพราดพุ่งเข้าหาราชาสิ้นโลหิตทั้งสาม
ราชาสิ้นโลหิตทั้งสามล้วนอยู่ขั้นเซียนจวิน เขาสู้ไม่ไหว และก็ไม่มีทางเก็บทั้งสามเข้าอาณาเขตชีวิตและความตายพร้อมกันได้
ต้องหาวิธีฆ่าให้ตายหนึ่งตัวก่อน อีกสองตัวถึงจะจัดการได้ง่าย
"ฉับ..."
พลังประสาทดาบเย็นเยียบเกรียวไปทั้งฟ้า ฟันตรงเข้าหาสามคน