อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แค่เซียนจวิ้นขึ้นไปก็ยังพูดจาไม่มีระดับเลย
ให้หยุด?
เขาจะหยุดทำไม?
ดังนั้นเขาไม่เพียงไม่หยุด แถมยังหนีเร็วขึ้นไปอีก
วรยุทธ์ของพวกเซียนจวิ้นเหล่านี้ถูกกดลงมาอยู่ที่เซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้น ด้านความเร็วเขาก็ยังสู้ได้พอ ๆ กัน
ถ้าฝ่ายนั้นยังเป็นเซียนจวิ้นเหมือนเดิม เขาแม้แต่โอกาสหนีก็ไม่มี
แต่เดิมเขาเป็นฝ่ายไล่ตามท่านชายน้อย
ตอนนี้สถานการณ์กลับกัน กลายเป็นอีกฝ่ายไล่ตามเขา
อู๋ไป๋ครุฑคิดในใจ “ต้องหาทางแยกไอ้พวกนี้ให้ออกจากกัน พวกมันอยู่รวมกันหมู่แบบนี้ ยังไงก็ไม่มีโอกาสลงมือ”
อู๋ไป๋หันไปมองข้างหลัง แม้แต่เงาของคนที่ตามมาก็ไม่เห็นแล้ว
เขาแทรกตัวหายเข้าไปในแดนชีวิตมรณะ
พอเข้ามาได้ไม่ทันไร ก็เห็นซีเหมินหยุนอี้วิ่งวนอยู่รอบ ๆ ต้นผลเลือดครามน้ำค้างเงิน หน้าเต็มไปด้วยความโลภอยาก
“ปัง...”
อู๋ไป๋ขึ้งโมโหขึ้นมาทันที
ดีที่เตือนเสี่ยวเก๋าไว้ ปลูกเสร็จก็สร้างม่านพลังกั้นเอาไว้
ไม่งั้นผลเลือดครามน้ำค้างเงินเหล่านี้ยังไม่ทันสุก ก็คงถูกซีเหมินหยุนอี้ทำลายหมดแล้ว
เตะซีเหมินหยุนอี้กระเด็นไปด้วยหนึ่งชะโงก อู๋ไป๋เตือนเสียงไม่พอใจว่า
“ผลเลือดครามน้ำค้างเงินยังไม่สุก ถ้าหายไปแม้แต่ผลเดียว ฉันจะแขวนนายขึ้นไปแทนมัน”
ซีเหมินหยุนอี้ตบฝุ่นบนก้นตัวเอง บ่นว่า “ฉันก็แค่สงสัย เอาแค่มาดูเฉย ๆ”
“เหอะ...”
“ทำไมนายกลับมาทันไรแบบนี้?”
“มาหลบภัย”
“หืม?”
“ฉันโดนหมู่หมาไล่กัด ไงก็ต้องเข้ามาหลบกระแสก่อน”
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะ “งั้นหมาพวกนั้นก็ไม่เก่งเอาซะเลย ไม่ได้ทิ้งรอยฟันไว้บนตัวนายสักกะรอย”
อู๋ไป๋ขยับตาขึ้นตาล่อง
เขาอยู่ในแดนชีวิตมรณะสักพัก คิดว่าไอ้หมาแก่พวกที่ไล่ตามคงวิ่งแซงเขาไปแล้ว ถึงได้แทรกตัวออกมายังโลกภายนอก
อู๋ไป๋พุ่งตัวไปในทิศตรงข้าม
ระหว่างทาง อู๋ไป๋เจอเจ้าเมืองหลายคน
คนเหล่านี้กำลังนั่งพิงผาหินพักผ่อนรวมกันอยู่
“ตามมาตั้งนาน แม้แต่เงาอู๋ไป๋ยังไม่เห็น เฮงซวยชะมัด!”
“ที่นี่กว้างขวางขนาดนี้ จะหาอู๋ไป๋ง่าย ๆ ได้ยังไง?”
“พวกนายควรขอบคุณที่ไม่เจออู๋ไป๋ต่างหาก ไอ้พวกผู้ทูตเทพน่ะ ล้วนเป็นเซียนจวิ้นทั้งนั้น นี่แหละที่พิสูจน์ว่าอู๋ไป๋น่ากลัวแค่ไหน ถ้าเราเจอเข้าไป ใครฆ่าใครยังไม่รู้เลย”