เต้าจงพยายามสะบัดมือออกจากการจับกุมของอู๋ไป๋หลายครั้ง แต่ก็สะบัดไม่หลุด
เขายิ้มขื่น ๆ แล้วกล่าวว่า
"อันนี้จริง ๆ ไม่ได้นะ แม้จะอยากก็เหอะ แต่กู่ตี้ยังรอให้ข้ากลับไปรายงาน บัดนี้ข้าเป็นผู้มีความผิด ทำอะไรไม่ได้อยู่ในอำนาจของตัวเอง"
อู๋ไป๋ยิ้มจนดูชั่ว ๆ แล้วหยิบขวดเซรามิกสีขาวขนาดเล็กออกมา กล่าวว่า
"เรื่องนี้ง่าย แกกินอันนี้เข้าไปสิ ถ้ากู่ตี้ถามหา ก็บอกว่าแกตกเข้าในกลอุบายของฉัน เรื่องอะไรเกิดขึ้นฉันรับภาระให้"
เต้าจงมองขวดเซรามิกสีขาวในมืออู๋ไป๋ ถามอย่างสงสัย "นี่มันอะไร?"
"เทพเหมือนหมาฉบับเสริมพลัง"
เต้าจง: "......"
"มันคืออะไร?"
"ยาที่ใช้ระงับพลังฝึกตนของคน แม้แต่เทพกินเข้าไปก็จะกลายเป็นคนธรรมดา วางใจเถอะ ไม่ทำร้ายร่างกายหรอก"
"เทพก็ยังหมา?" เต้าจงมุมปากกระตุกอย่างหนักหลายครั้ง "...ชื่อดีจริง ๆ นะ"
อู๋ไป๋ยิ้มที่มุมปาก "ไพเราะใช่ไหมล่ะ?"
เต้าจงแค้นตา
อู๋ไป๋มองไปที่ซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวชิง "ยืนอ้ำ ๆ เหลือเกิน ทำอะไรอยู่? ช่วยกันให้ผู้อาวุโสเต้าจงกินยาสิ"
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้เข้าใจกันดีโดยไม่ต้องพูด
ซีเหมินหยุนอี้ยังฝังอยู่ในดินเลย
เปรี้ยง! เขาทำดินแตกกระจายแล้วพุ่งออกมา
ทั้งสองเดินมา เสี่ยวชิงพูดว่า "ผู้อาวุโสเต้าจง ขออภัยด้วยนะ"
พูดจบ ทั้งสองคุมแขนเต้าจงไว้ซ้ายขวา
"พวกแกกำลังทำอะไรกัน? อย่าให้ข้าต้องทำร้ายพวกแกเชียว"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วบอก "คุณลุงแก้ต่อต้านเล่น ๆ หน่อยก็พอ ทำเป็นภาพให้กู่ตี้เห็น ให้เขารู้ว่าแกถูกบังคับ ไม่ใช่สมัครใจ"
เต้าจง: "......"
"พวกแกคิดว่ากู่ตี้ใจง่ายเหมือนพวกแกเหรอ? ข้าจะถูกพวกแกสามคนคุมไว้ แถมยังถูกบังคับป้อนยา? ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่นะ"
อู๋ไป๋ว่า "กู่ตี้ถ้าถามหา แกก็บอกว่าฉันข่มขู่แกสิ"
"ข่มขู่?" เต้าจงหน้าเซ็งทั้งใบ
"คิดว่าฉันข่มขู่แกไม่ได้ใช่ไหม? ผู้อาวุโสเต้าจง อย่าลืมนะ ฉันสนิททั้งกับฉู่ซื่นและฉินมู่ ถ้าแกทำร้ายพวกเรา คราวหน้าเจอฉู่ซื่น ปากฉันก็คุมไม่อยู่ เล่าแต่งเติมเรื่องร้าย ๆ ของแกสักหน่อย... ต่อไปแม้แต่งานกวาดพื้นก็ไม่มีส่วนแกแล้ว แกได้ไปกวาดส้วมเท่านั้น"