อู๋ไป๋โมโหอยากจะตบหัวไอ้โง่คนนี้ให้หมดสติ ทำอะไรไม่เป็น แต่การจุดไฟให้เรื่องบานปลายนี่คือเบอร์หนึ่ง
ไอ้เพื่อนคนนี้ทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องที่คนทำกัน
"ต่อจากนี้ถ้านายยังกล้าพูดอีก ฉันจะขุดหลุมฝังนายทิ้งเลย"
อู๋ไป๋พูดอย่างดุดัน
เสี่ยวชิงพูดช้าๆ ไม่รีบร้อน "ฉันช่วยกลบดินได้"
ซีเหมินอวิ๋นยี่ทำหน้าเหมือนจะตายเพื่อชาติ
"นายอาจปิดปากฉันได้ แต่จะปิดปากคนทั้งโลกได้ยังไง"
หลินตั้นจวงเอ่ย "พอได้แล้ว เลิกพูดกันทั้งคู่ นายสองคนลืมว่าตัวเองยังมีบาดแผลอยู่หรือเปล่า เร็วเข้า ไปรักษาแผลกัน"
อู๋ไป๋ก็เชื่อฟัง นั่งขัดสมาธิลงเริ่มบำบัดแผล
ซีเหมินอวิ๋นยี่หน้ายิ้มแฉ่งเต็มไปหมด
"ปัง!"
เสี่ยวชิงเหวี่ยงเท้าใหญ่เตะเข้าที่ก้นเต็มแรง
"เชิดชูอะไรกันเล่า"
ซีเหมินอวิ๋นยี่โกรธจนร้องโหยหวน "ไอ้นกโง่ นายคันหนังหรือยังไง"
เสี่ยวชิงหัวเราะ "พอหายดีแล้วเรามาต่อยกันสักที"
"ฟ้าใสแล้ว ฝนหยุดแล้ว นายก็เลยคิดว่าตัวเองเก่งขึ้นอีกแล้วสินะ? ต่อก็ได้ แต่ถ้าแพ้อย่ามาน้ำตาไหลนะ"
ทุกคนเข้าสู่ภาวะบำบัดแผลทันที
เสี่ยวกวยไม่ได้บาดเจ็บ จึงทำหน้าที่เฝ้าระวังแทน
หลายชั่วยามผ่านไป บาดแผลของทุกคนหายดีเกือบสมบูรณ์
"เมีย แกเป็นยังไงบ้าง"
อู๋ไป๋ถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
หลินตั้นจวงข่วนตาให้เขาหนึ่งทีแล้วไม่สนใจต่อ
อู๋ไป๋อายจนต้องลูบจมูกตัวเอง ผู้หญิงคนนี้แคบหน้าขึ้นทุกวันจริง ๆ
ซีเหมินอวิ๋นยี่หน้ายิ้มแหยก
สายตาอู๋ไป๋เลื่อนไปที่เสี่ยวลี
เขาเดินเข้าไป ยื่นมือลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ แล้วถามด้วยความอยากรู้ "เสี่ยวหลี นายเป็นใครกันแน่?"
นั่นมันเซียนจวินถึง 10 คนนะ แล้วก็จบสิ้นไปในมือเสี่ยวลีเฉย ๆ
ใจของอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เสี่ยวลีมองอู๋ไป๋ ใบหน้าเล็ก ๆ ยิ้มแบบบริสุทธิ์ แล้วเปล่งเสียง "ได้"
อู๋ไป๋ "......"
"เอาใหม่ ฉันไม่ถามก็ได้ แต่ก็ต้องขอบคุณนายที่ช่วยทุกคนเอาไว้"
อู๋ไป๋รู้สึกโชคดีมากที่ตัดสินใจพาเสี่ยวลีมาด้วย ถูกทางสุด ๆ
ซีเหมินอวิ๋นยี่ลุกขึ้นยืน กระตุกตัวให้คลายเส้น แล้วมองไปที่เสี่ยวชิง "ไอ้นกโง่ เตรียมตัวพร้อมหรือยัง"
เสี่ยวชิงหันมองเขา เอ่ยอย่างเย็นเยียบ "นายมันเต็มปากเต็มคำจริง ๆ ครั้งแรกในชีวิตที่เห็นใครอยากโดนตีขนาดใจร้อนรนขนาดนี้"