ใบหน้าเฒ่าของถานจงหลินเต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ชิงหลวนกระพือปีกคู่ ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
จากนั้น ไม่เห็นมีท่าทางอะไร ก็มีคมวงจักรสีเขียวหลายสายฟาดฟันออกไป
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
พื้นดินถูกคมวงจักรสีเขียวระเบิดจนแตกระแหงไม่หยุด
ชิงหลวนเหมือนเครื่องบินทิ้งระเบิดที่บินต่ำ กระพือปีกคู่หนึ่งที ความเร็วก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง คมวงจักรสีเขียวนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมา พุ่งผ่านเหนือศีรษะถานจงหลินไปในชั่วพริบตา
พื้นดินด้านหลังถูกคมวงจักรสีเขียวถล่มจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ฝุ่นควันและคลื่นดินพวยพุ่ง ปกคลุมฟ้าบังตะวัน
ชิงหลวนพุ่งขึ้นกลางอากาศ ลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น ก้มหน้ามองม่านฝุ่นคลื่นดินที่ตลบอบอวลด้วยสีหน้าเหม่อลอย
นี่มัน...
อู๋ไป๋มองจนตะลึงงัน
เด็กคนนี้ทื่อไปหน่อยนะ ไม่มีเทคนิคอะไรเลย ก็แค่เรียบง่ายไร้ลูกเล่น พึ่งพาพลังบดขยี้ล้วนๆ
ทันใดนั้น อู๋ไป๋ก็ระเบิดตัว เงาร่างหายวับไปจากจุดเดิม
ไม้บรรทัดดำดั่งประกายแสง ฟาดลงมาตรงๆ ซัดชาวหิมะที่ยืนเหม่อคนหนึ่งกระเด็นถอยไปหลายสิบเมตร ท้องแตกไส้ทะลัก
พลิกฝ่ามือตบลงหนึ่งฉาด เสียงตู้ม พื้นดินระเบิดแตกซ่าน ตบชาวโลหิตคนหนึ่งแหลกเหลวเป็นโคลนเลือด
ขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเหลยหมู่มู่ร้องอุทานว่า “คนของถานจงหลินล่ะ?”
อู๋ไป๋หันขวับไปมอง สายตาหรี่ลงเล็กน้อย ม่านฝุ่นคลื่นดินสลายไป ทว่ากลับไร้ศพของถานจงหลิน
ตามวิธีที่ชิงหลวนทิ้งระเบิดคลั่งเมื่อครู่ บดขยี้ทุกอย่างสิ้นเชิง ถานจงหลินไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนี้กลับหายไปไร้ร่องรอย