"ฟึ่บ!"
พื้นใต้เท้าอู๋ไป๋จมลงทันทีหลายนิ้ว ร่างพุ่งออกดุจมังกรแหวกว่าย ทะยานเข้าหาชาวเผ่าโลหิตคนหนึ่ง เบื้องหลังพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายราวม่านหมุน
ชาวเผ่าโลหิตที่ถูกเล็งเป้าหมาย ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชืด
ในดวงตาทั้งคู่ของเขา ลูกตาหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงตาขาว ดูน่าสะพรึงกลัวและเย็นยะเยือก
เพียงยกมือ ความเย็นเยียบม้วนตัวโถมเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ถูกมันกลืนเข้าไปในพริบตา
ท่ามกลางไอเย็น เข็มพิษเยือกแข็งนับไม่ถ้วนเสียบทะลุร่างของอู๋ไป๋โดยตรง
ถันจงหลินเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
ชาวเผ่าหิมะที่ลงมือก็เช่นกัน รอยยิ้มเย็นยะเยือกน่าหวาดหวั่น
ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังตามมา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาแข็งค้างในทันใด
เลือดสดสีแดงฉานดั่งสายฝนสาดกระเซ็นย้อมพื้นหิมะเป็นวงกว้าง
อู๋ไป๋ที่ถูกปกคลุมด้วยไอเย็นเมื่อครู่หายวับไป อู๋ไป๋ตัวจริงปรากฏขึ้นอีกทิศทางหนึ่ง
เพียงดาบเดียว ผ่าชาวเผ่าหิมะคนหนึ่งขาดเป็นสองเสี่ยง
ถันจงหลินตะลึงค้าง
ชาวเผ่าโลหิตเองก็ยังตั้งสติไม่ทัน
"ฟึ่บ!"
ไม้บรรทัดดำตวัดกวาด กระบี่ปราณพวยพุ่ง
กว่าชาวเผ่าโลหิตจะได้สติ ก็ได้แต่เห็นศีรษะของเพื่อนสองคนกระเด็นลอยไปไกลหลายสิบเมตร
ร่างไร้ศีรษะยืนนิ่งสงบ เลือดจากคอขาดพุ่งสูงเมตรหนึ่ง น่าสะพรึงถึงขีดสุด
เผชิญหน้ากันเพียงพริบตา ชาวเผ่าโลหิตถูกอู๋ไป๋ฟันด้วยสองกระบี่เสียสามคน
ถึงตอนนี้เอง ชาวเผ่าโลหิตถึงสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอู๋ไป๋อย่างแท้จริง
อู๋ไป๋มีแววตาเรียบเฉย ไอสังหารที่แผ่ออกมาราวกับเป็นรูปเป็นร่าง