เมื่อเห็นอู๋ไป๋กับพวกเข้าไปในกระถางสี่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ชางหยากับฉานเสวี่ยก็โกรธจนคลั่ง
ทั้งคู่วางแผนมาชั่วนิรันดร์ ยากเย็นแสนเข็ญที่ปั้นจักรพรรดิทั้ง 3,000 ขึ้นมา ขั้นต่อไปก้าวเข้าสู่ขั้นไร้เทียมได้แค่ก้าวสุดท้ายเท่านั้น...แต่ผลกลับถูกตัดทางไร้เทียมทิ้ง กลายเป็นการทำสำเร็จให้คนอื่นฟรี ๆ
“ตัดทางไร้เทียมของข้า พวกแกต้องตาย พวกแกต้องตาย...”
ชางหยาคำรามขึ้นฟ้ายาวนาน ท่าทางราวกับหมาบ้า
กิเลนไฟแสดงสีหน้าไม่ใยดี พูดเสียงทุ้มต่ำว่า “นายคิดว่าขั้นไร้เทียมน่ะเข้าได้ง่าย ๆ เหรอ? เลือดพลังของจักรพรรดิ 3,000 ตนนี้ส่งให้นายก็เสียเปล่า เห็นท่านายโง่เขลาหน้าตาซื่อบื้อ ขอให้นายลงนรกไปซะดีกว่า”
“ส่งกระดูกวิถีชิงหลวนมา ข้าจะให้นายตายอย่างไม่ทรมาน”
ชางหยายิ้มบิดเบี้ยว “ฝันไปเถอะ แม้ข้าจะทำลายกระดูกวิถีชิงหลวนทิ้ง ข้าก็ไม่มีทางยกให้พวกแกได้”
ชางหยามีสีหน้าคลั่งไคล้ราวหมาบ้า หยิบกระดูกหักชิงหลวนออกมา พลังรวมตรงกลางฝ่ามือ ท่าทางจะทำลายมันทิ้งจริง ๆ
กิเลนไฟหัวเราะเยาะ “ของไร้ค่า นายทำลายมันลงได้เหรอ?”
พูดจบ นิ้วทั้งห้าบีบหด
กรงน้ำแข็งเพลิงหดตัวทันที
พื้นที่แคบคับขังชางหยาไว้จนขยับไม่ได้
ภายในผนังกรงปรากฏแหลมน้ำแข็งหลายแท่งขึ้นมาทันที!
“อ๊าก!!!”
เสียงร้องโหยหวนสุดเจ็บปวดของชางหยาดังกึกก้องทั่วฟ้า
ร่างของเขาถูกแหลมน้ำแข็งหลายแท่งเจาะทะลุ มือกับแขนทั้งสองข้างก็ถูกตอกติดไว้
ชางหยาร้องครวญคล้ายคลึง ความเจ็บปวดสุดขีดทำให้เขาจับกระดูกวิถีชิงหลวนไม่ไหว แม้แต่ล้อฟ้าทลายก็ร่วงหล่นลงมา
อวี่อู๋ซวงยกมือดูดเดียว
ล้อฟ้าทลายกับกระดูกวิถีชิงหลวนก็ตกลงมาในมือเขา
โยนเล่น ๆ กระดูกวิถีชิงหลวนพุ่งไปยังกระถางสี่ผู้ศักดิ์สิทธิ์
เขายิ้มแฉ่งพิจารณาล้อฟ้าทลายในมือ แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ ล้อฟ้าทลายก็ถูกกิเลนไฟดูดหนีไปเสียก่อน