คำพูดของอู๋ไป๋ไม่ได้รับการตอบสนอง
ดวงตาของอีกฝ่ายเลื่อนลอย เหม่อลอย
อู๋ไป๋มองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย หว่างคิ้วเริ่มแสดงความไม่อดทนมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ดูท่าแกคงไม่อยากคุยดี ๆ ใช่ไหม?”
ไม่มีเสียงตอบ
“เมื่อไม่อยากคุย งั้นฉันจะส่งแกไปหาเพื่อนของแก”
ก็ยังไม่มีเสียงตอบ
อู๋ไป๋เพ่งตามอง ถึงได้รู้สึกว่าผิดปกติ... ตายแล้ว
คนคนนี้ถูกขู่จนตายคาที่
อู๋ไป๋ค่อนข้างพูดไม่ออก ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงระดับมนุษย์คนหนึ่ง กลับถูกขู่จนตายได้
ไอ้พวกขี้ขลาดรังแกคนอ่อนแอของหมู่บ้านเกิดใหม่นี่
อู๋ไป๋เตะอีกฝ่ายหนึ่งที ศพล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก
รู้งี้ฆ่าคนนี้ทิ้ง เก็บอีกคนไว้ดีกว่า
งูเหลือมยักษ์ของเผ่ามังกรดำยังไม่เจอ ต้องมีคนของหมู่บ้านเกิดใหม่คนอื่นอีกแน่ พวกเขาไปไหนกัน?
อู๋ไป๋เตะศพลอยขึ้น เตะตกไปในกองหิมะ แล้วตัวเองนั่งลงข้างกองไฟ
เฝ้าตอรอกระต่าย
สองคนนี้ต้องเป็นคนเฝ้ายามแน่ ขอแค่รออยู่ที่นี่ คนอื่น ๆ ต้องปรากฏตัวแน่
แต่รออยู่หลายชั่วโมง ก็ไม่มีใครปรากฏตัว
ตอนนี้ ท้องฟ้าโปรยปรายเกล็ดหิมะ
อู๋ไป๋เริ่มไม่อดทน
ทันใดนั้น เนินเขาทางซ้ายก็เกิดเสียงดังสนั่น ต้นไม้ใหญ่ในป่าสั่นสะเทือน ส่งเสียงดังแสบแก้วหู ต้นไม้เหมือนถูกอะไรบางอย่างทำลาย
อู๋ไป๋ลุกขึ้น คิดเล็กน้อย แล้วพุ่งทะยานไปทางเนินเขาด้านซ้าย
ไม่นาน อู๋ไป๋ก็พบต้นไม้ล้มหักเป็นแถว
และเขาก็เก็บเกล็ดสีดำแข็งราวกับเหล็กได้หนึ่งแผ่น