ซีเหมินอวิ่นอี้หัวเราะลั่น ราวกับว่าการเห็นอีกฝ่ายร้อนรนทำให้เขาอารมณ์ดีมาก
"ว้าวๆๆ... นกยูงตัวเท่าภูเขาลูกหนึ่ง อ้าปากพ่นลำแสงสีเขียวเข้มออกมา เป่าสังหารศิษย์ของวังสี่เทพหลายคนจนแหลกเป็นชิ้นๆ"
"ว้าว ตาเฒ่านั่นน่าสงสารจริง ถูกอีกาดำตัวหนึ่งฉีกเป็นสองท่อน"
"บ้าไปแล้ว... พวกมนุษย์นกมีปีกนั่นดุร้ายมาก ดาบปราณเดียวตัดเอวศิษย์วังสี่เทพสองคนขาดครึ่ง"
ซีเหมินอวิ่นอี้บรรยายสดให้อู๋ไป๋ฟังอย่างตื่นเต้น
อู๋ไป๋กัดฟันกรอด
"คุณชายซีเหมิน ว่ามาเลย ต้องทำยังไงถึงจะยอมช่วยวังสี่เทพ?"
ซีเหมินอวิ่นอี้หัวเราะ "อู๋ไป๋ ฉันเคยพูดเมื่อไหร่ว่าจะช่วยวังสี่เทพ? วังสี่เทพชอบอ้างตัวเป็นฝ่ายธรรมะ เป็นหนึ่งในกลุ่มอิทธิพลที่ฉันเกลียดที่สุด โดนกวาดล้างฉันดีใจยังไม่ทันเลย"
อู๋ไป๋ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ที่แกโทรมาคงไม่ใช่แค่แสดงความสมน้ำหน้าเฉยๆ หรอก"
"คุณชายซีเหมิน แกช่วยวังสี่เทพมีแต่ผลดีกับตัวแกเอง ดังนั้นแกลงไม่ยืนดูดายแน่ ที่เลือกนั่งดูเสือต่อสู้กันอยู่ตอนนี้ ก็เพื่ออยากเห็นฉันร้อนรน โกรธเค้นจนทำอะไรไม่ได้ต่างหาก"
ซีเหมินอวิ่นอี้หัวเราะลั่น "อู๋ไป๋ ช่วยวังสี่เทพแล้วฉันได้อะไร?"
อู๋ไป๋ตอบ "ข้อแรก แกย่อมรู้ว่าฉันคือหนึ่งในสิบผู้อาวุโสของวังสี่เทพ แต่ตอนนี้วังสี่เทพมีภัย ฉันอยู่ไกลเกินเอื้อม ถ้าแกช่วยวังสี่เทพไว้ได้ ก็เท่ากับตบหน้าฉันได้เต็มที่"