เมืองอวี่ซวี่ เรือนรับรองเทียนไหล
อู๋ไป๋ เสี่ยวชิง และซีเหมินอวิ๋นอี้ ทั้งสามคนมาพักที่นี่ได้สองวันแล้ว
"เก่าอู๋ เรามานั่งรออะไรกันที่นี่"
ซีเหมินหยุนอี้นั่งกระโดกับขอบหน้าต่าง มองคนเดินถนนด้านล่างอย่างเบื่อหน่าย... ที่เบื่อก็เพราะมองมาครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ไม่เจอแม้แต่สาวสวัสดีสักคน
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วตอบ "รออวี่อู๋ซิน เธอบอกให้เรารอเธอที่นี่"
ซีเหมินหยุนอี้กระโดดลงจากขอบหน้าต่าง "งั้นแปลว่าอวี่อู๋ซินจะพาข่าวเรื่องถิ่นเทพดับสูญมาให้เราสินะ"
อู๋ไป๋พยักหน้า
ตอนที่เขาส่งเสียงผ่านญาณหาอวี่อู๋ซิน เขาก็บอกจุดประสงค์ของการมาเยือนไปแล้ว
"แต่เรารอมาสองวันแล้วนะ เธอจะมาเมื่อไหร่"
อู๋ไป๋กำลังจะตอบ ปากก็ยกยิ้มขึ้นเฉย ๆ "มาถึงแล้ว"
จริง ๆ ด้วย เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก
ฝีเท้าหยุดลงหน้าประตูห้อง แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามมา
อู๋ไป๋เดินไปเปิดประตู อวี่อู๋ซินที่ห่มหุ้มทั้งตัวด้วยคลุมดำยกใบหน้างดงามขึ้น แล้วส่งยิ้มหวานให้อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ แล้วเปิดทางให้ "เชิญครับ"
"เฮ้อ... ไม่รู้จักโรแมนซ์เลยจริง ๆ"
ซีเหมินหยุนอี้เห็นทุกอย่างเข้าตา ก็บ่นอู้ๆ กับอู๋ไป๋
อวี่อู๋ซินสวยมาก คำนวณแค่หน้าตาล้วน ๆ ก็ไม่ได้ด้อยกว่าหลินตั้นจวงเท่าไร... น่าเสียดายจริง ๆ ดอกไม้ตั้งใจ แต่น้ำไหลไร้ความรู้สึก ยิ้มของอวี่อู๋ซินที่ส่งให้อู๋ไป๋นั้น เท่ากับส่งสายตาหวานให้คนตาบอด
อวี่อู๋ซินเดินเข้ามา นั่งลงอย่างสง่างามที่โต๊ะกลมกลางห้อง แล้วเอ่ยขึ้น