ในสถานที่แห่งหนึ่ง ภายในพระราชวังโบราณอันใหญ่โตสง่างาม เจ่อขาหักผิวหน้าคล้ำดำไปทั้งใบ
ตรงข้ามกับเขา ยังเป็นชายวัยกลางคนในชุดเลือดคนเดิม
"เธอว่าอะไรนะ? ล้มเหลว? สี่คนขั้นเซียนจวิน แม้อู๋ไป๋จะมีเจ้าเด็กน้อยที่ชื่อเสี่ยวกวยไปด้วย ก็ไม่ควรพลาดพลาดถึงขั้นนั้นสินะ?"
ชายเสื้อเลือดเต็มไปด้วยความตกใจ ตะคอกถามออกมา
เจ่อขาหักสีหน้ามืดมน "ตราสิบทิศอยู่ในมืออู๋ไป๋"
"อะไรนะ? เธอ..."
ชายเสื้อเลือดโกรธจนพูดอะไรไม่ออก
"ด้วยระดับฝึกของเขา ใช้ตราสิบทิศไปแล้วทำไมยังรอดมาได้?"
เจ่อขาหักส่ายหน้า "นั่นแหละที่ฉันก็งงเหมือนกัน"
"ใช้ตราสิบทิศแล้วยังรอดมาได้ ความเติบโตของอู๋ไป๋เกินกว่าที่เราจะคาดคิด เรารอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"
ชายเสื้อเลือดเอ่ย "หรือว่าจะมีใครออกมาช่วยพวกเขาไว้?"
เจ่อขาหักส่ายหน้า "ไม่รู้"
ชายเสื้อเลือดเดินวนไปมาอย่างหงุดหงิด สังหาริมทิฐิผุดขึ้นเต็มคิ้ว เอ่ยว่า
"ฉันว่ายังไงก็ต้องไปเองสักครั้ง"
เจ่อขาหักหน้าตึง "อย่าเพิ่งลงมือมั่ว ฉินหมู่กับฉู่ซวินจับตาอยู่แน่น พอโดนเปิดโปงเมื่อไหร่ พวกเราทุกคนก็ต้องตาย"
"ฉันได้สั่งการแล้ว ปล่อยทูตเทพร้อยคนออกไป แถมยังให้เผ่าหิมะ เผ่าเทพปีก และเผ่าไฟฆ่าอู๋ไป๋ให้ได้ไม่ว่าด้วยราคาใด"
ชายเสื้อเลือดจ้องเขา แล้วหัวเราะเย้ยออกมาหนึ่งเสียง
"ครั้งนี้อู๋ไป๋รอดมาได้ก็เพราะเธอส่งตราสิบทิศให้ฉินหมู่ไป คนพวกนั้นแน่นอนว่าต้องมาหาเธอเอาความ เธอคิดวิธีอธิบายยังไงหรือยัง?"
สีหน้าของเจ่อขาหักมืดคล้ำจนเกือบจะหยดน้ำออกมาได้
ตราสิบทิศเขาส่งให้ฉินหมู่เองหรือ? มันถูกแย่งไปต่างหาก
เจ่อขาหักโกรธกรีดว่า "ตราสิบทิศถูกแย่งไปเป็นความรับผิดชอบของฉันจริง แต่ฉันก็ได้จ่ายราคาไปแล้ว พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาหาเอาความกับฉัน?"
"พวกเขาไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก" ชายเสื้อเลือดหัวเราะเยาะ
เจ่อขาหักฮึดฮักในคอ "ให้พวกมันมาสิ ไม่ใช่ว่าพวกมันกล้าฆ่าฉันหรอกกระไร?"
"แดนเทพปลอมนี่ฉันสร้างมันขึ้นมา ถ้าไม่มีฉัน พวกมันก็ต้องออกไปฆ่าอู๋ไป๋ด้วยตัวเอง ถามหน่อยว่าพวกมันกล้าออกไปหรือ?"
ชายเสื้อเลือดพูดเสียงเย็นชา "หวังว่าครั้งนี้อย่าพลาดอีกละ ถ้าพลาดอีก แดนเทพปลอมก็คุ้มครองเธอไว้ไม่ได้หรอก"