อู๋ไป๋ส่ายหัว เขาก็ไม่รู้ว่านี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่
แถมยังแยะไม่ออกด้วยว่าของจำพวกนี้เป็นชายเป็นหญิง เป็นตัวผู้เป็นตัวเมีย
อู๋ไป๋รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ตอนนี้สัตว์ประหลาดตัวนี้มีใบหน้าเหมือนหลินตั้นจวงเป๊ะ แต่กลับมีร่างกายเป็นเด็กเล็ก จะหาอะไรแปลกประหลาดกว่านี้ก็ยากแล้ว
กระทั่งหลินตั้นจวงเองยังงงตัวเอง
"งั้นฉันออกไปทดสอบดูหน่อยไหม"
ซีเหมินหวินอี้ลุ้นจะลงมือเต็มตัว
หลินตั้นจวงมองหน้าเขาแวบหนึ่ง "อย่าเพิ่งเล่นอะไรมั่ว ๆ สิ"
จากท่าทางตอนกินของเมื่อครู่ของเจ้าตัวเล็ก ต้องหิวจะขาดแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น 'เขา' ยังใส่เสื้อผ้ากลับด้าน รองเท้าก็สวยฝ่าซ้ายเข้าขาขวา ฝ่าขวาเข้าขาซ้าย มองยังไงก็เหมือนเด็กที่ดูแลตัวเองไม่ได้
และหลินตั้นจวงรู้สึกได้ว่า อีกฝ่ายไม่มีความเป็นปฏิปักษ์ต่อเธอเลย
หลินตั้นจวงปฏิเสธผลึกศักดิ์สิทธิ์ที่อีกฝ่ายเสนอให้ แต่อีกฝ่ายกลับยื่นมือมาให้ดื้อรั้นจนได้
"งั้นฉันรับไว้นะ"
อีกฝ่ายยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใส พยักหน้ารัว ๆ
ที่สำคัญอีกฝ่ายมีหน้าเหมือนเธอเป๊ะ ๆ ทำเอาหลินตั้นจวงอึดอัดสุด ๆ
เธอค่อย ๆ ยืดมือออกไป รับผลึกศักดิ์สิทธิ์จากมือของอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นใด กลับดูเป็นสุขขึ้นเสียอีก
"ขอบใจ"
หลินตั้นจวงแสยงยิ้ม
"ทำไมเสื้อกับรองเท้าของหนูถึงใส่กลับด้านล่ะ"
อีกฝ่ายเอียงหัว มองหลินตั้นจวงอย่างงงเวียน
หลินตั้นจวงชี้ที่รองเท้าตัวเอง "ดูสิ รองเท้าต้องใส่แบบนี้"
อีกฝ่ายจ้องรองเท้าของหลินตั้นจวงอยู่นาน แล้วก็กวาดตามองของตัวเองบ้าง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย เหมือนไม่เห็นว่ามีปัญหาตรงไหนเลย
หลินตั้นจวงยิ้ม "นั่งลงสิ เดี๋ยวฉันช่วยใส่ให้"
ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายเอียงหัวมองหลินตั้นจวงอยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงพื้นจริง ๆ
"วางใจ ฉันไม่ทำร้ายหนูหรอก"
หลินตั้นจวงยิ้มอย่างอ่อนโยน
เธอค่อย ๆ ถอดรองเท้าของอีกฝ่ายลง จึงพบว่ารองเท้าคู่นี้ชัดเจนว่าไม่เข้ากับเท้า ใหญ่กว่าเท้าของอีกฝ่ายมาก
หลินตั้นจวงสลับรองเท้าทั้งสองข้างซ้ายขวาให้
"เสร็จแล้ว ใส่แบบนี้สบายขึ้นใช่ไหม"
อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน เด้งกระโดดไปมาสองสามที แล้วหันมายิ้มให้หลินตั้นจวงอย่างมีความสุข