ชายคนหนึ่งกวาดตามองอู๋ไป๋อย่างดูแคลน พลางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แล้วแกเป็นใคร? ขอเตือน อย่าเสือกเรื่องชาวบ้านให้มาก จะได้ไม่เสียชีวิตเปล่า”
อู๋ไป๋อดหัวเราะไม่ได้
ยิ่งไร้ฝีมือก็ยิ่งชอบข่มขู่คนอื่น เขาไม่เคยเห็นมู่จิ่วโจวข่มขู่ใครเลย ชักดาบออกมาเลยต่างหาก
“ฉันชื่ออู๋ไป๋”
สิ้นคำพูด สีหน้าของชายสองคนเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“นาย นายคืออู๋ไป๋?”
“ของแท้การันตี”
ทั้งสองรู้จักอู๋ไป๋อย่างชัดเจน หน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
อู๋ไป๋นั่งลง ทั้งสองตัวแข็งทื่อ ตึงเครียดถึงขีดสุด
อู๋ไป๋ยกแก้วเหล้าในมือขึ้น “พวกนายเป็นคนของหออสูรทมิฬใช่ไหม?”
ทั้งสองพยักหน้าอย่างผวา
“พวกนายสะกดรอยตามซ่างกวนอวี่เฟยทำไม?”
ทั้งสองคนขวัญหนีดีฝ่อไปตั้งนานแล้ว
คนหนึ่งพูดเสียงสั่นว่า “เราได้รับคำสั่งว่า ซ่างกวนอวี่เฟยทรยศแล้ว ให้กำจัดเธอ”
อู๋ไป๋มองทั้งสอง ปั้นยิ้มเย็นชา “อย่าตื่นเต้นไป ฉันไม่ฆ่าพวกนายหรอก ที่นี่เป็นร้านของเพื่อนฉัน ฉันไม่อยากฆ่าใครที่นี่”
“คนที่มา คงไม่ใช่แค่พวกนายสองคนใช่ไหม?”
ทั้งสองรีบพยักหน้า
“หัวหน้าพวกนายคือใคร?”
“หลี่หมิงซาน ผู้อาวุโสหลี่”
อู๋ไป๋ถามเรียบ ๆ ว่า “เขาอยู่ไหน?”
“ผู้อาวุโสหลี่ ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ”
“งั้นรบกวนพวกนายสองคนกลับไปบอกหลี่หมิงซานที ว่าฉันพูดว่า ให้ไสหัวออกจากเจียงหนานเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกนายอย่าคิดมีชีวิตออกไปสักคน”