ชายวัยกลางคนผู้สำอาง สีหน้าเยือกเย็นลงไปหลายส่วน
อู๋ไป๋เห็นสีหน้าอีกฝ่ายเปลี่ยนไป ก็ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “คนหมู่บ้านเกิดใหม่เรอะ?”
“หมู่บ้านเกิดใหม่ อู๋เชียนซาน”
อู๋ไป๋หัวเราะพรืด กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เป็นไอ้สัตว์จากหมู่บ้านเกิดใหม่สมคำร่ำลือ ติดหน้ามาเลย”
อากาศรอบตัวอู๋เชียนซานเหมือนถูกแรงที่มองไม่เห็นบดขยี้ จู่ ๆ ก็บิดเบี้ยว
แต่ไม่นาน อากาศก็กลับคืนสู่ความสงบ เขามองอู๋ไป๋กล่าวว่า “ข้าบอกแล้วว่าวันนี้มา ไม่ได้มาสู้กับเจ้า”
อู๋ไป๋กระเซ้าว่า “งั้นนายก็มาหาด่าเรอะ?”
มือของอู๋เชียนซานค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ เอาผ้าแพรผืนหนึ่งออกมา แล้วค่อย ๆ คลี่ออก
ผลึกใสขนาดเท่าลูกสมอปรากฏขึ้น ผิวรอบนอกมีลมปราณภายในแผ่ซ่าน นี่เป็นการใช้ลมปราณภายในผนึกพลังปราณที่อยู่ภายในไว้
ตาของอู๋ไป๋เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “ผลึกวิญญาณขั้นต่ำ”
มุมปากของอู๋เชียนซานค่อย ๆ ยกขึ้น กล่าวว่า “ในเมื่อเจ้ารู้จัก ข้าก็จะไม่อธิบายมากแล้ว”
อู๋ไป๋ว่า “ให้ฉันเรอะ?”
อู๋เชียนซานพยักหน้า
มุมปากอู๋ไป๋ค่อย ๆ แสยะ กล่าวว่า “จะเอามาแลกไม้ไผ่หิมะไร้ร่องรอยงั้นสิ?”
อู๋เชียนซานพยักหน้าอีกครั้ง “ฉลาดอย่างที่คิด”
รอยยิ้มของอู๋ไป๋เจิดจ้ายิ่งนัก กล่าวทีละคำว่า “อู๋เชียนซาน นายจบแน่”
แววตาของอู๋เชียนซานค่อย ๆ เย็นเยียบ
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา กล่าวว่า “เอาผลึกวิญญาณขั้นต่ำมาแค่ลูกเดียว ก็จะขอแลกไม้ไผ่หิมะไร้ร่องรอย นายสมองเป็นรูหรือไง”
อู๋เชียนซานกล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่ใช่แค่ผลึกวิญญาณนี้ ยังมีอย่างอื่นอีก”
“อืม?”
อู๋เชียนซานกล่าวเสียงแข็งว่า “ผลึกวิญญาณหนึ่งลูก บวกกับชีวิตของเจ้า แลกกับไม้ไผ่หิมะไร้ร่องรอย นับว่าคุ้มค่าอยู่ไม่ใช่หรือ?”