เสี่ยวชิงรู้สึกว่าแผนของอู๋ไป๋ใช้ได้จริง
"แต่เราก็ไม่อาจหลบซ่อนอยู่ในสำนักไปตลอดสิ?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ไง นึกถึงบ้านขึ้นมาแล้วเหรอ?"
"นายไม่คิดเหรอ?"
อู๋ไป๋ว่า "มาถึงแล้วก็ตั้งหน้าอยู่กับมันเถอะ ด้วยระดับฝีมือของพวกเราตอนนี้ บนโลกใบเดิมแทบไม่มีทางพัฒนาต่อแล้ว"
"เมื่อมีคนลากเรามาอยู่ในภูมิเทพแบบนี้ โลกใบนี้ผู้แข็งแกร่งแทบจะไปไหนก็เจอ ถ้าพวกเราไม่รีบฉกฉวยโอกาสครั้งนี้ให้ดี ๆ ก็น่าเสียดายเกินไป"
"การซุกหัวซ่อนกายอยู่ในสำนักก็เพื่อเลี่ยงคนที่แอบคอยหาทางเล่นงานพวกเรา พูดจริง ๆ ฝีมือของเราตอนนี้มันแย่จริง ๆ ไม่งั้นก็คงไม่ถึงกับถูกไล่ล่าวิ่งหนีไปทั่ว"
"แถมฉันยังสงสัยว่าที่นี่นี่แท้จริงแล้วอาจไม่ใช่ภูมิเทพของแท้เลยด้วย"
เสี่ยวชิงตกใจ "นายหมายความว่ายังไง?"
"ลองคิดดูสิ ฉู่สวินกับพวกนั้นตามหาภูมิเทพกันมาตลอด ภูมิเทพซ่อนตัวมานานชั่วกัลป์ มันจะเสี่ยงลากพวกเราจากภูมิเซียนมาที่นี่ทำไม?"
"ที่สำคัญที่สุดคือ จากคำของไป๋ซืออี้ พวกเราถูกเทพผู้เป็นประมุขบางคนจากภูมิเทพจับตัวมา งั้นเขาฆ่าฉันตรง ๆ เลยไม่จบเรื่องหรอกเหรอ ทำไมต้องเสียแรงทำแบบนี้ด้วย?"
เสี่ยวชิงพยักหน้า "ถูกต้อง! ถ้าประมุขเทพตัดสินใจลงมือจริง ฆ่านายตายตรงนั้นก็จบแล้ว ทำไมต้องลำบากพานายมาที่นี่ ทั้งที่ยังอาจเผยตัวจนดึงฉู่สวินมาอีก"
"เดานายไม่ผิด ที่นี่คงไม่ใช่ภูมิเทพของแท้"
อู๋ไป๋สายตากะพริบวูบ "ไม่รู้ทำไมนะ... ตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ ฉันกลับรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ ตลอดเวลา"