สามมารผู้ครองทั้งสามมองอู๋ไป๋อย่างตะลึง ไม่คิดว่าพลังของอู๋ไป๋จะน่ากลัวขนาดนี้
อู๋ไป๋เองก็แปลกใจอยู่บ้าง สามมารผอมแห้งราวกับไม้กลายเป็นปีศาจ แต่พลังกลับแข็งแกร่งเกินคาดเหลือเกิน
แต่ที่สามมารไม่รู้ก็คือ เขาเกิดมาพร้อมพลังเทพโดยธรรมชาติ ตั้งแต่ลืมตาดูโลกก็ตื่นรู้สายเลือดมารราชแล้ว ต่อมายังมีทรัพยากรจำนวนมหาศาลหนุนหลัง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือระดับการบำเพ็ญ ล้วนเหนือกว่าคนธรรมดาโดยสิ้นเชิง
พลังร่างกายของสามมารแม้จะสู้อู๋ไป๋ไม่ได้ แต่ก็ห่างกันไม่มากนัก
“น่าสนใจ นานแล้วที่ไม่มีใครสามารถสูสีกับข้าในเรื่องพลังได้”
อู๋ไป๋เยาะเย้ย: “นายแข็งแกร่ง แต่ก็แค่แข็งแกร่งเท่านั้น”
พูดจบ อู๋ไป๋ก็ฟันกระบี่ออกไปอีกครั้ง
สามมารสูดจมูกเหยียดหยัน ขวานมารกวาดฟาด
“ปัง!”
เสียงโลหะกระทบกันเสียดแทงหูจนอื้ออึง
ทั้งสองต่างถูกแรงปะทะผลักกระเด็นออกไป
แขนทั้งสองของสามมารสั่นเทิ้มไม่หยุด
อุ้งมือของอู๋ไป๋เจ็บแปลบ ๆ รู้สึกปวดราวกับจะฉีกขาด
สามมารคำรามด้วยความโกรธ พลังประหลาดผุดขึ้นทั่วกาย ทำให้ผิวหนังถูกเคลือบด้วยชั้นสีทอง
อู๋ไป๋สายตาเป็นประกาย ลวดลายดำบนผิวหนังเปล่งแสงวับวาว
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันพร้อมกัน
กระบี่กว้างฟันลงอย่างรุนแรง
ขวานมารกวาดฟาด
“ปัง!”
เสียงโลหะกระทบกันน่าสะพรึง พื้นดินรอบข้างหลายร้อยเมตรแตกเป็นรอยแยกแผ่กระจาย
ทั้งคู่ส่งเสียงครางอู้อี้พร้อมกัน แล้วกระเด็นออกไป
สามมารทรงตัวได้ แขนทั้งสองสั่นเทิ้ม ขวานมารสั่นไม่หยุด