"นายหาอะไรอยู่เหรอ?"
อู๋ไป๋ส่งเสียงผ่านจิตบอก
ท้าวค้อนกึ่งหลับกึ่งตายมองไปที่อู๋ไป๋ กว่าจะลืมตาขึ้นได้ก็ผ่านไปครู่หนึ่ง "เอ๊ะ! เจ้านายก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ"
อู๋ไป๋: ???
"นายมึนจนหลับไปแล้วหรือไง?"
ท้าวค้อนขยี้ตา "เหมือนจะเป็นอย่างนั้น"
พูดจบก็เริ่มสูดดมไปรอบ ๆ อีกครั้ง
"นายหาอะไรอยู่?"
"หาของกินไง ฉันได้กลิ่นวิญญาณของอาวุธวิญญาณ"
วิญญาณอาวุธ?
อู๋ไป๋พูดว่า "เงยหน้ามาสิ"
ท้าวค้อนเงยหน้ามองถ้วยหยกกลางอากาศ ดวงตาเป็นประกายทันที เอวไม่เมื่อย ขาไม่ปวด ไม่ง่วงอีกแล้ว
"ใช่แล้ว ๆ ก็ถ้วยใบนี้แหละ เจ้านายฉันกินวิญญาณข้างในได้ไหม?"
อู๋ไป๋ใจเต้นวูบ
"นายบอกว่าถ้วยหยกใบนี้ให้กำเนิดวิญญาณอาวุธขึ้นมา?"
"อื้ม!"
"นายจะกลืนมันได้จริงเหรอ?"
"ได้สิ ฉันเป็นวิญญาณอาวุธที่โตเต็มวัยแล้ว มันยังอยู่ในสภาวะวุ่นวาย ยังไม่เข้าขั้นฉันเลย"
อู๋ไป๋แทบจะหัวเราะออกมาไม่ไหว
"ไปเถอะ อย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด!"
"ขอบคุณเจ้านาย"
ท้าวค้อนวิ่งทะยานเข้าหาถ้วยหยกกลางอากาศอย่างตื่นเต้น
ท้าวค้อนเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ ผนึกต้องห้ามของทะเลปีศาจสวรรค์ใช้ไม่ได้กับนาง
ถ้วยหยกดูเหมือนจะสัมผัสถึงอันตรายได้ มันสั่นเทาอย่างรุนแรง
สามจอมมารตกใจ พยุงหน้ามองขึ้นไป
เห็นถ้วยหยกสั่นเทาอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นก็พุ่งหนีไปพร้อมเสียงหวีดหวิว
"อย่าหนี ให้ฉันกินนายสิ!"
ท้าวค้อนไล่ตามไม่ลดละ
ถ้วยกลั่นฟ้าตกใจแทบฉี่ราด ร่างกลายเป็นแสงหายวับไปสุดขอบฟ้าในพริบตา
สามจอมมารถึงกับช็อกไปทั้งคน
เขารีบผนึกมือพยายามเรียกถ้วยกลั่นฟ้ากลับ แต่พบว่าตัวเองสูญเสียการควบคุมถ้วยกลั่นฟ้าไปแล้ว