อู๋ไป๋รีบร้อนขึ้นมา “พวกคุณปล่อยให้เขาไปได้ยังไง?”
ทุกคนมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
อู๋ไป๋พูดอย่างหมดทางเลือก “ลาวฉินกับเต้าจงก็กลับไปหมดแล้ว แล้วใครจะส่งพวกเรากลับบ้านล่ะ?”
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้อึ้งตึง
ซีเหมินหยุนอี้ตบหน้าผากตัวเอง “ใช่แล้ว ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง?”
เสี่ยวชิงมองอู๋ไป๋ “แล้วทำไมนายไม่ดึงฉินมู่เอาไว้ล่ะ?”
“……ฉัน ฉันจะดึงไว้ได้ยังไง”
เสี่ยวชิงถาม “งั้นพวกคุณอาศัยอะไรเชื่อว่าพวกเราจะดึงเต้าจงเอาไว้ได้?”
“ใช่สิ คุณอาศัยอะไรเชื่อว่าพวกเราจะดึงเต้าจงเอาไว้ได้?”
อู๋ไป๋ “……พวกคุณจับผิดกันมันส์นักใช่ไหม?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้แซะ “นายก็กำลังโยนความผิดให้คนอื่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
อู๋ไป๋ pursed ปาก
เสี่ยวชิงหัวเราะขึ้นมาทันที “ได้แล้ว ไม่แกล้งนายแล้ว ตอนที่เต้าจงจากไปท่านพูดว่า ให้ฉันไปเยือนดินแดนหิมะสักครั้ง ที่นั่นมีสิ่งที่พวกเราต้องการ”
“สิ่งที่พวกเราต้องการ?” อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความงง “อะไรล่ะ?”
“ฉันก็ไม่รู้ เต้าจงพูดแค่นี้”
อู๋ไป๋ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ดูท่าทางพวกเราต้องไปดินแดนหิมะสักครั้งแล้ว”
ราชายักษ์วานรแดงกับราชามังกรนรกเป็นกังวลขึ้นมา
“เจ้าแห่งยาโคว ท่านจะจากไปหรือ?”
ซีเหมินหยุนอี้อึ้งสั้น ๆ ก่อนเผลอมองไปทางอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยิ้ม “วางใจเถอะ เขาไม่ทิ้งพวกคุณไปแน่นอน”
“ราชายักษ์วานรแดง ราชาปีศาจหมิงหลง พวกเราไปเยือนดินแดนหิมะสักครั้ง ช่วงเวลานี้ พวกคุณร่วมมือกับราชายักษ์ตนอื่น ๆ เตรียมพร้อมไว้ รอจนพวกเรากลับมา”
ราชามังกรนรกลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “ใช้เวลานานแค่ไหน?”
เขาเป็นห่วงว่าอู๋ไป๋กับพวกจะหนีไปเสีย
อู๋ไป๋ยิ้ม “เรื่องนี้พูดไม่ได้หรอก วางใจเถอะ ตอนนี้พวกเราก็ไร้ผู้ช่วยเหลือ อาณาจักรยักษ์คือหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเรา พวกเราไม่มีทางทิ้งอาณาจักรยักษ์ไป เสร็จธุระเมื่อไรจะกลับมาทันที”
“ช่วงนี้ ระวังความเคลื่อนไหวของฝ่ายมนุษย์ให้ดี ๆ”
“คนจากเผด็จวิญญาณอยากใช้จิตวิญญาณเทพของเสี่ยวกวยค้นหาร่างศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าแห่งยาโคว แม้ฉินมู่จะทำลายแผนของพวกเขาไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่มีทางยอมปลงได้ง่าย ๆ”
“ดังนั้น พวกคุณต้องระวังเป็นพิเศษ รีบร่วมมือกับราชายักษ์ตนอื่น ๆ เตรียมพร้อมรับการต่อสู้”