เสี่ยวกวยเคาะหัวน้อย ๆ เบา ๆ แล้วพูดเสียงเบา
"เจ้านายไม่ต้องกังวลนะ ฉันสบายดี"
"แต่การที่ร่างกายกับจิตวิญญาณเทพแยกจากกันมานานเกินไป พลังฝึกตนคงต้องใช้เวลาสักระยะถึงจะฟื้นคืน"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ไม่เป็นไร ตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว พลังฝึกตนค่อย ๆ ฟื้นทีหลัง ไม่รีบ"
"ไปกันเถอะ ฉันเลี้ยงหม้อไฟ นั่งกินไปคุยไปพร้อมกัน"
ตอนเดินออกมา อู๋ไป๋สังเกตว่าเสี่ยวกวยชอบแอบมองเสี่ยวชิงอยู่เรื่อย ๆ
อู๋ไป๋กระซิบ "ยังไงล่ะ หนุ่มของฉันคนนี้หล่อใช่ไหม?"
"เสี่ยวกวย ถ้าชอบฉันช่วยจับคู่ให้ก็ได้นะ เพื่อนฉันคนนี้ยังโสดอยู่"
ใบหน้าขาวสะอาดของเสี่ยวกวยกลับแดงก่ำขึ้นมา
"เจ้านาย ไม่ใช่แบบนั้น"
"ไม่ใช่แบบไหน?"
เสี่ยวกวยคิดพลางพูดพลาง "กลิ่นอายของเขาฉันคุ้นเคยมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน"
"นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึก อาจจะในชาติก่อนเขาเป็นคนไม่สำคัญสำหรับพวกเรา แต่ชาตินี้สำคัญ แค่นี้ก็พอแล้ว"
เสี่ยวกวยพยักหน้าว่าตามใจเลย
ทุกคนออกมาจากรอยแยกนั้น เต้าจงหยิบป้ายหยกบนก้อนหินยักษ์ขึ้นมา
เขาราชาสัตว์มารปิดตัวลงอีกครั้ง
เต้าจงโยนป้ายหยกให้ราชาสัตว์มารลิงแดง แล้วกล่าวว่า
"เสี่ยวกวยตื่นขึ้นแล้ว ต่อจากนี้ที่นี่เจ้าเอาไว้เป็นถ้ำเก็บสมบัติก็ได้นะ"
หาที่แวดล้อมบรรยากาศดีสักแห่ง
อู๋ไป๋จัดโต๊ะหม้อไฟเตรียมไว้
"มา ๆ ๆ ทุกคนตักเลย ไม่ต้องเกรงใจ"
แต่ทว่าพอทุกคนกำลังจะลงมือกิน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหัน
"เพิ่มชามกับตะเกียบให้ฉันด้วย ไม่ได้กินหม้อไฟมานานแล้ว"
ทุกคนตกใจสุดขีด รวมถึงเต้าจงด้วย
ที่สามารถเลี่ยงประสาทสัมผัสของเต้าจงเข้ามาใกล้ทุกคนได้ บอกได้เลยว่าพลังฝึกตนของอีกฝ่ายน่ากลัวแค่ไหน
ทุกคนเงยหน้ามองตามเสียงโดยไม่รู้ตัว
"เจ้าเป็นใคร? กล้าลอบเข้าเขาราชาสัตว์มารของเรา"
ราชาสัตว์มารลิงแดงกับราชาสัตว์มารมังกรนิทราต่างไม่รู้จักฉินมู่
ซีเหมินอวิ๋นยี่รีบพูด "ไม่ต้องตกใจ เป็นเพื่อน"
ฉินมู่แค่จามหนึ่งครั้งพวกคุณก็ระเหิดเป็นธุลีตายกันหมดแล้ว จะอวดเก่งก็ต้องดูคนนะ
เสี่ยวกวยตาโตมองไป แล้วทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยน กระซิบเสียงเบา "เจ้านาย เขาคือตี้จุนฉินมู่"
"อืม เราเคยเจอกันมาก่อน ไม่ต้องตกใจ"