ยอดภูเขาสูงหลายร้อยเมตร บนยอดเขามีป่าไม้โบราณที่ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร
ระหว่างต้นไม้สองต้นที่ห่างกันไม่กี่เมตร มีชิงช้าผืนหนึ่งถูกผูกไว้
ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีเงินกำลังนอนแกว่งไปมาอยู่บนชิงช้า
ในมือของชายผมเงินมีผลไม้สีแดงฉ่ำสักสองสามผล เห็นแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา เขากัดมันเป็นครั้งคราว อยู่อย่างสบายใจเต็มที่
ระยะ ๆ เขาก็จะหันมามองด้านข้าง
ไม่ไกลจากเขา มีกระไลสีเทารูปโบราณใบหนึ่ง ดูเพียงครู่เดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่า
ภายในกระไล ของเหลวสีเขียวเรืองรองเด้งฟองขึ้นมาเป็นระยะ
อู๋ไป๋ที่ควรจะตายไปแล้วภายใต้ตราสิบทิศ ตอนนี้กำลังแช่อยู่ในของเหลวสีเขียวนั้น
ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว ถ้าไม่ใช่เพราะอกยังขยับขึ้นลงเบา ๆ ก็แทบไม่ต่างจากคนตายเลย
ชายผมเงินโยนเมล็ดผลไม้ที่เหลือทิ้งไป เมล็ดกระแทกลงบนตัวอู๋ไป๋แล้วตกลงไปในของเหลวสีเขียว เมล็ดนั้นกลับละลายหายไป กลายเป็นพลังงานคล้ายเลือดจืด ๆ ซึมเข้าสู่ร่างของอู๋ไป๋
"เฮ้อ...น่าเบื่อจริง ๆ"
ชายผมเงินถอนหายใจ หยิบผลไม้แดงขึ้นมากัดเข้าที่เดียวดังกร๊วบ
แล้วเขาก็หันไปมองอู๋ไป๋ แล้วพูดขึ้นอย่างเหี้ยมเจตนา "แกก็มีวันนี้เหมือนกัน...บุญเก่าน่ะ"
"เสียดายจริง ๆ โลกนี้ไม่มีการถ่ายทอดสด ไม่งั้นฉันจะจัดให้ดูเลย ถ่ายทอดสดหม้อเหล็กต้มอู๋ไป๋ การันตีเลยว่าดังเป็นพลุแตก"
ชายผมเงินบ่นพึมพำไปพลางก็เคี้ยวผลไม้แดงในมือไปพลาง
ไม่นาน ผลไม้แดงผลนั้นกลับถูกเขาแทะออกมาเป็นรูปร่างร่างหญิง
ชายผมเงินชื่นชมผลงานอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองมาก พยักหน้านึกชอบ แล้วกล่าวว่า
"ฉันนี่แหละอัจฉริยะตัวจริง"
พูดจบก็โยนผลไม้แดงในมือลงบนตัวอู๋ไป๋
กินผลไม้แดงไปหลายผล ชายผมเงินก็กระโดดลงจากชิงช้า เดินไปยืนดูกระไลหินตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
แสงวาบในมือ ปรากฏพู่กันขึ้นมาหนึ่งแท่ง
ชายผมเงินถือพู่กัน เริ่มลงมือวาดบนใบหน้าของอู๋ไป๋
แรกสุดเขาวาดแว่นตาให้อู๋ไป๋หนึ่งอัน จากนั้นวาดหนวดเคราแปดตัวอักษรให้อีก แต่พอรู้สึกว่าไม่สวยก็เปลี่ยนเป็นหนวดระแง้แทน
ชายผมเงินถอยหลังสองก้าว กอดอกชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็บ่นไม่พอใจ "ทำไมยังหล่อขนาดนี้อยู่ล่ะ?"