หลินตั้นจวงและคนอื่นๆ ตะลึงมองร่างที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางกระแสคลื่นปั่นป่วนนั้น
ไม่ใช่ฉู่สวิน จอมมารฉู่ ที่ไหนเล่า?
อู๋ไป๋ตกใจจนเหงื่อเย็นไหลอาบ ใจคิดว่าครั้งนี้ซวยจริงๆ แล้ว
"เจ้าฉู่ เจอกันอีกแล้ว"
จูซวินเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจนัก พลางเอ่ย "ให้ใช้คลื่นปั่นป่วนฝึกฝน ไม่ได้ให้มาทำเรื่องหาความตาย"
อู๋ไป๋ยิ้มแห้งๆ
"ก็แส้เวียนวนของแกไม่แข็งแรงเอง"
จูซวินพูดเย้า "แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่เพราะแกมีเพื่อนร่วมทีมโง่สองคน?"
"หมายความว่ายังไง"
"สองคนนั้นมีแต่ใช้แรงถึก ไม่มีใครลองกระตุ้นแส้เวียนวนเลยสักคน"
อู๋ไป๋: "......."
"อีกอย่าง แกก็โง่ได้ใจจริงๆ"
"ฉันเป็นอะไรไป?"
"ชาติก่อนแกใช้ร่างกายซ่อมแซมวัฏจักร ไม่ได้ใช้สมองซ่อม แล้วไอคิวแกทำไมตกหนักขนาดนี้? หรือว่าคลื่นปั่นป่วนพัดสมองแกหายไปหมดแล้ว?"
"แกไม่เห็นหรือไงว่ามีพลังอีกอย่างหนึ่งซ่อนอยู่ในคลื่นปั่นป่วนนี่"
อู๋ไป๋: "......."
"พี่ครับ แกมาช่วยฉัน หรือมาล้อฉันเอาสนุก?"
ฉู่สวินเย้า "ช่วยแกกับการล้อเล่นกับแก ไม่ได้ขัดกันเลยสักนิด... ถ้าแกมีอารมณ์ ก็ให้ฉันปล่อยมือก็ได้"
อู๋ไป๋: ???
"แกรู้ได้ยังไงว่าฉันเจออันตราย"
"บนแส้เวียนวนมีพลังของฉันทิ้งไว้ แส้ขาด ฉันจะไม่รู้สึกได้ยังไง?"
"แต่แกไม่ได้อยู่บนแผ่นดินบำเพ็ญเซียนไม่ใช่เหรอ?"
"ฉันอยู่ปลายจักรวาล กำลังต่อสู้กับยอดฝีมือจากจักรวาลอื่น รู้สึกว่าแกเกือบเอาตัวไม่รอด เลยต้องให้เหยียนอู๋ซวงและกิเลนเพลิงประคองไว้ แล้วรีบมาช่วยแก"
อู๋ไป๋: "......"
ฟังดูแล้วมีกลิ่นอายอันธพาลชัดๆ
"จักรวาลอื่น?"
"ระดับพลังแกตอนนี้ ยังไม่ต้องรู้เรื่องพวกนี้"
อู๋ไป๋เม้มปาก คำพูดนี้ไม่เจ็บแต่เสียความรู้สึกมาก
จูซวินพาอู๋ไป๋มาที่หน้าล้อม พลางเอ่ย "พวกแกไปก่อน ฉันพามันไปที่หนึ่ง"