"ถ้าเป็นเพื่อคนในครอบครัวของพวกนาย พวกนายจะทำอะไรก็ได้ใช่ไหม?"
มารสามตนพยักหน้ารัว ๆ
"เมืองเฉียนฉยงอยู่ทางไหน?"
มารตนหนึ่งชี้ไปทางซ้ายแล้วบอกว่า "ถ้าเดินไป สามวันก็ถึง"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
"ดี งั้นรบกวนพวกนายหายตัวไปสักระยะ"
พูดจบก็อารักษ์เจดีย์กาลเวลาออกมา ดูดสามคนนั้นเข้าไปข้างในทันที
แท้จริงเขาอยากฆ่าสามคนนี้ทิ้ง เพราะทั้งสามเห็นหลินตั้นจวงกับพวกออกเดินทางไป... ถ้าคนเผ่าหิมะเอ่ยถามขึ้น พวกเขาเผยร่องรอยของหลินตั้นจวงกับพวกออกไป ย่อมนำภัยมาให้พวกเธอ
อู๋ไป๋เดินตรงไปทางซ้าย
เขาเดินด้วยเท้าจริง ๆ
มารสามตนนั้นส่งข่าวการปรากฏตัวของเขาไปยังคนเผ่าหิมะแล้ว แปลว่าแถวนี้ต้องมีคนเผ่าหิมะอยู่... เชื่อว่าไม่ช้าพวกนั้นก็จะโผล่มาเอง
จริงดังคาด อู๋ไป๋เดินไปไม่ทันไร เสียงฝ่าอากาศก็ดังขึ้น
เป็นหนุ่มชุดขาวห้าคน
จากการแต่งกาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคนเผ่าหิมะ
พวกเขาก็มองเห็นอู๋ไป๋ทันทีเช่นกัน คนที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดกึกกะทันหัน แล้วสะท้อนถอยหลังไปอย่างอับอาย
ชื่อคนดัง เงาไม้สูง
พวกเขาฝึกไม่สูงนัก แค่ทำหน้าที่คอยสังเกตการณ์มารที่ปล่อยออกมา
คนห้านี้ไม่ได้อยู่ไกลนัก เมื่อครู่ได้ยินเสียงลูกศรยุนเสียว จึงรีบรุดมา
ลูกศรยุนเสียว เป็นสิ่งที่เผ่าหิมะใช้ส่งสัญญาณ สามารถส่งเสียงหวีดแหลมได้ คนรอบข้างในรัศมีหลายลี้ได้ยินกันหมด
เสียงแปลกประหลาดที่อู๋ไป๋ได้ยินก่อนหน้านี้ ก็คือเสียงของลูกศรยุนเสียวนั่นเอง
"คลุกลุกดำสะพายดาบประหลาด หน้าตาเหมือนหยกประดับมงกุฎ คนคนนี้ต้องเป็นอู๋ไป๋แน่นอน"
"ดูท่าสายลับที่พวกเราปล่อยออกไปก็มีประโยชน์จริง หาอู๋ไป๋เจอจริง ๆ ด้วย"
"ดูทิศทางที่เขาเดิน เป็นทางไปเมืองเฉียนฉยง ดูเหมือนข้างบนพูดไม่ผิด ใช้ชีวิตของคนเผ่ามารเป็นเครื่องข่มขู่ อู๋ไป๋ก็หมดทางสู้จริง ๆ"
ศิษย์เผ่าหิมะกลุ่มนั้นกระซิบกันเบา ๆ
คนหนึ่งในนั้นมองไปที่อู๋ไป๋ ตะคอกถามเสียงดัง "นายใช่อู๋ไป๋หรือไม่?"
อู๋ไป๋กวาดสายตามองพวกเขาหนึ่งครั้ง แล้วตอบโต้กลับอย่างไม่รีบไม่ร้อว่า
"ยังไม่แน่ใจตัวตนของฉัน ก็หนีไงลับ ๆ ไกลขนาดนั้น คนเผ่าหิมะขี้ขลาดได้ใจจริง ๆ"
ใบหน้าของศิษย์เผ่าหิมะทั้งห้ากลายเป็นสีแดงระคายเคือง