หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาประหลาด กล่าวว่า "ดูนายไม่ร้อนใจเลยสักนิด?"
"อือ?" อู๋ไป๋ละสายตากลับมา มองนางแวบหนึ่ง กล่าวอย่างขบขัน "ฉันจะร้อนใจอะไร?"
"ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดถูก นี่ไม่ใช่นิสัยนาย ก่อนหน้านี้นายบอกเจ้ากลมน้อยว่าจะต้องช่วยมันเอาผลแปรกายมาให้ได้"
"แต่ตอนนี้ ทางนั้นสู้กันหัวแตกเลือดซิบ แต่นายกลับนั่งดูมวยอยู่ตรงนี้ ต้องซุ่มทำอะไรแผลง ๆ แน่?"
มุมปากอู๋ไป๋ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กล่าวว่า "อยากรู้ไหม?"
หลินตั้นจวงพยักหน้าด้วยความอยากรู้
อู๋ไป๋โน้มเข้าใกล้นาง กระซิบข้างหูเบา ๆ "ข้ากำลังคิดว่า เราสองคนไม่ได้ใกล้ชิดกันมาหลายวันแล้วนะ"
หลินตั้นจวงชะงัก ใบหน้างามแดงซ่านพลันผลักอู๋ไป๋ออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
คนผู้นี้ ไม่รู้จักสำรวมเลยสักนิด
ขณะนั้นเอง บรรดาผู้ฝึกยุทธ์ที่กระจายอยู่รอบด้านก็ส่งเสียงอุทานลั่น
อู๋ไป๋หันไปมอง ก็เห็นอีกาดำตัวหนึ่ง จู่ ๆ ก็ลุกไหม้ขึ้นเอง กลายเป็นลูกไฟใหญ่ร่วงลงมาจากกลางอากาศ
จากนั้น ก็เป็นงูหลามดำตัวหนึ่ง เปลวไฟลุกท่วมร่าง ดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด เพียงชั่วอึดใจก็มอดไหม้เป็นเถ้าธุลี
ฝูงชนอกสั่นขวัญหนี!
"เถ้า อู๋ ไอ้เงาแดงสามตนนั่นลงมือแล้วใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย ถูกต้อง
คนอื่นมองไม่เห็น แต่ภายใต้พลังจิตสัมผัส เขาเห็นอย่างชัดเจน
เงาแดงสามตนลงมือแล้ว
เพียงแต่เขาไม่คิดว่า วิญญาณเหล่านี้ไม่เพียงแต่จะแทรกซึมเข้าร่างมนุษย์ได้ แต่ยังแทรกเข้าไปในร่างของสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณเหล่านี้ได้ด้วย