อู๋ไป๋มีแววตาประหลาด แต่สีหน้ายังสงบนิ่งตลอด
ซีเหมินอวิ้นอี้โกรธจนแทบระเบิด ถ้าไม่ติดว่าอู๋ไป๋รั้งไว้ คงพุ่งเข้าไปฆ่าอูหมิงซานไปแล้ว
คนอื่น ๆ มองอู๋ไป๋ด้วยสายตาแปลก ๆ... นิสัยของเขาใจดีขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
กลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ โดยรอบ ต่างพากันเชื่อแล้วว่าอู๋ไป๋ขี้ขลาดจริง มองเขาด้วยแววตาที่ปราศจากความเคารพนับถือ มีแต่แววดูถูก
อูหมิงซานเห็นดังนั้น ก็ยิ่งได้ใจ เหิมเกริมว่า "อู๋ไป๋ อย่าคิดว่าไม่เอ่ยปากแล้วจะรอดนะ ก่อนหน้านี้ปล่อยให้แกเหิมเกริม เพราะท่านทูตวิญญาณยังมาไม่ถึง"
"โอ?" อู๋ไป๋มีสีหน้าขบขัน "แล้วตอนนี้ล่ะ?"
"ตอนนี้ถึงแกยอมสยบ ก็ต้องตาย วันนี้ พวกแกทุกคน อย่าคิดได้รอดออกไป"
อูหมิงซานเหิมเกริม "ผลึกแปลงกายข้าจะเอา ชีวิตพวกแกข้าก็เอา"
อู๋ไป๋อดหัวเราะลั่นไม่ได้ พูดเยาะว่า "กลัวว่าสองอย่างนี้แกจะเอาไปไม่ได้สักอย่าง"
"ฮึ จวนตายยังกล้าอวดดี ข้าอยากเห็นแกคลานมากราบขอขมาแบบหมาตัวหนึ่ง"
อูหมิงซานพูดอย่างเหิมเกริม
แต่วินาทีต่อมา ทุกคนและสัตว์ดุร้ายสัตว์โบราณทั้งหมด ต่างมองเขาตาค้าง
อูหมิงซานรู้สึกถึงความผิดปกติ มองไปที่ผลึกแปลงกายในมือโดยสัญชาตญาณ
เห็นแสงสีเงินที่ผิวผลึกแปลงกายค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นก้อนดิน
เขาหันขวับไปมองต้นผลึกแปลงกาย ก็พบว่าต้นผลึกแปลงกายสูญสิ้นแสงสีเงิน กลายเป็นแค่กิ่งไม้
นี่...
อย่าว่าอูหมิงซานเลย ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตะลึงงัน