7“อู๋ไป๋ กลับไปกับเราเถอะ อย่าบีบให้เราต้องลงมือแล้วมาหาทุกข์เข้าตัวเอง”
ปิงเติ้งหวังเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชาน่าขนลุก
คิ้วเรียวคมของอู๋ไป๋ขมวดเล็กน้อย
หมิงชวนตายไปแล้ว ฉางคงเกลียดเขาจนถึงกระดูก ควรจะฆ่าเขาทิ้งเสียมากกว่า ทำไมต้องเสียแรงยกเวียนพาตัวเขากลับไป?
ผู้หญิงคนนี้กำลังจะหม้ออะไรอีก?
เขานึกถึงชางหยา วันนั้นชางหยาก็อยากพาเขากลับไปโลกเทวะเช่นกัน
หรือว่าตัวเขาจะมีประโยชน์อย่างมากต่อพวกนี้?
“อยากลงมือก็ลองดูสิ” ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ฝีมือสูงก็กล้าหาญ พลังฝีมือของซีเหมินหยุนอี้เพิ่มขึ้นมาก ความมั่นใจจึงสูงตามไปด้วย
แม้จะไม่พอ พวกเขายังมีเสี่ยวกวยอีก
“ไม่ดื่มสุราที่ยกให้เป็นการใหญ่ งั้นก็จงรับโทษ” พระยาไท่ซานโกรธเกรี้ยว
“พวกแกไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะยกสุราให้ท่านชายข้าดื่ม ส่วนสุรารับโทษนั้น เก็บไว้ดื่มเองก็แล้วกัน”
พร้อมเสียง “เปรี้ยง” พัดกระดาษในมือซีเหมินหยุนอี้กางออก พร้อมจะลงมือ
ปิงเติ้งหวังยิ้มเยาะ “อู๋ไป๋ ดูท่าพวกเจ้าจะไม่เปลี่ยนใจจนกว่าจะเห็นโลงศพแล้วสินะ งั้นก็ขออภัยด้วย”
“ตอบคำถามฉันหนึ่งข้อ ถ้าคำตอบน่าพอใจ ฉันจะกลับไปกับพวกเจ้า”
“คำถามอะไร?” ปิงเติ้งหวังถาม
“ทำไมต้องพาฉันกลับไป? ฆ่าฉันทิ้งไม่ง่ายกว่าเหรอ?”
“เรื่องนี้พวกเราก็ไม่รู้ พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง”
อู๋ไป๋เหยียดนิ้วชี้ออกไปแล้วเขย่าเบา ๆ “คำตอบของพวกเจ้าไม่น่าพอใจเลยสักนิด ดูท่าพวกเจ้าจะเดินทางมาเปล่าแล้ว”
“อู๋ไป๋ นายคิดว่าฉันมาเจรจากับนายหรือไง?”
ปิงเติ้งหวังก้าวออกหนึ่งก้าว แรงกดดันรอบกายพุ่งสูงขึ้น พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า
“อู๋ไป๋ ฉันเองก็อยากรู้เหลือเกินว่านายคิดจะหนีออกจากมือพวกเราได้ยังไง?”
อู๋ไป๋ตอบเรียบเฉย “วิธีหนีมีเยอะ แต่ฉันอยากจะเก็บพวกเจ้าไว้ที่นี่มากกว่า”
“ฮ่าฮ่าฮ่า……”
ปิงเติ้งหวังหัวเราะเยาะเย้ง
เขามองไปที่จั๋วเทียนเหลียง “ท่านประมุขจั๋ว จับตัวอู๋ไป๋ไว้ เราจะให้เวลาเจ้าไปเอาของที่เจ้าต้องการ ส่วนตัวคน เราจะพาตัวไป”