อู๋ไป๋ตื่นขึ้น
เขาคิดว่าตัวเองคงจบแน่ เมื่อเจอราชาลิงพายุหิมะตัวนั้นที่ไม่ฟังเหตุผล
แต่ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่
เขากวาดสายตามองรอบตัว ตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นหุบเขา
แต่ไม่นานเขาก็ตั้งตัวไม่ถูก
เขาจำได้ว่าตัวเองถูกราชาลิงพายุหิมะตีจนกระดูกหัก เส้นเอ็นขาด หนังแตกเนื้อฉีก
เขารีบเก็บเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ
เส้นเอ็นและกระดูกที่หักขาดถูกต่อให้กลับมาเหมือนเดิม ผิวพรรณเนียมนุ่มราวกับหยก อาการบาดเจ็บหายขาด
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงที่สุดคือ เขาฝ่าฟันขั้นสำเร็จ
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยแตะแม้แต่ขอบของเขื่อนที่ขวางการก้าวข้ามได้เลย แต่ตอนนี้ไม่เพียงก้าวข้ามเข้าสู่ขั้นเซียนสวรรค์ชั้นต่ำ ร่างกายยังแข็งแกร่งกว่าเดิม
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
มีใครช่วยเขาไว้?
ของเหลวสีแดงชาดนี่มันอะไร? ดูเหมือนจะเป็นน้ำวิญญาณชนิดหนึ่ง ภายในอุดมไปด้วยพลังอันมหาศาล
"เพล้!" เสียงหินก้อนหนึ่งถูกขว้างมาตกใกล้ตัวเขา ของเหลวสีชาดกระเซ็นเต็มหน้า
อู๋ไป๋หันหลังกลับไปมองอย่างฉับพลัน แล้วก็อดตกใจไม่ได้
"นายเหรอเนี่ย เจ้าตัวเล็ก!"
ลูกราชาลิงพายุหิมะเห็นอู๋ไป๋ตื่นแล้ว ตื่นเต้นดีใจกระโดดโลดเต้นไปมา ส่งเสียง "อี้ยา อี้ยา" แสดงความยินดี
อู๋ไป๋ลุกขึ้น ปีนออกจากสระ คิดไปคิดมาก็หยุดเท้า มองซ้ายขวาแล้วย่อตัวลง แอบหยิบภาชนะออกมาหลายใบ เทน้ำวิญญาณจากสระใส่ไปไม่น้อย
เจ้าตัวเล็กปีนขึ้นหลังอู๋ไป๋อย่างรวดเร็ว เคลื่อนตัวมาถึงบ่าข้างหนึ่ง
อู๋ไป๋ไม่เกรงใจ หยิบมันขึ้นมาเต็มหน้า "ก็นายแหละเจ้าตัวเล็ก ฉันแทบถูกแม่นายตบตาย"
"นี่ที่ไหน? แม่นายอยู่ไหน? ใครช่วยฉันไว้?"
เจ้าตัวเล็กไม่พอใจการกระทำหยาบๆ ของอู๋ไป๋ แหงนเขี้ยวขู่กระหน่ำ ดูน่ารักแบบน่ากลัวๆ
อู๋ไป๋คลายมือออกทันที เจ้าตัวเล็กหล่นลงพื้น แต่เขากลับไม่มีเวลาสนใจ เงยหน้าขึ้นมองผลไม้บนผนังหินที่แดงเปล่งปลั่งราวกับเปลวเพลิง
"ไ...ไอ้นี่มันผลวิญญาณเลือด? มันเยอะขนาดนี้เชียว!"
อู๋ไป๋ตัวแข็งค้าง
"ของฉัน... ทั้งหมดเป็นของฉัน..." อู๋ไป๋ยิ้มจนแก้มแทบแตก แทบจะพุ่งเข้าไปเก็บมันทันที
แต่เวลานั้นเอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น
อู๋ไป๋หันหัวไปมอง เห็นเงาร่างสีทองตัวหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า
ตูม! เมื่อแตะพื้น พื้นถูกย่ำจนเป็นหลุมขนาดใหญ่