มั่วเทียนเซี่ยงอาบด้วยไอมารท่วมฟ้า แววตาสังหารระหว่างคิ้วน่าหวาดหวั่น
หอกมารในมือชี้ไปที่อู๋ไป๋ แล้วแทงออกกลางอากาศ
หอกมารในมือมั่วเทียนเซี่ยงไม่ได้แทงออกมาจริง ๆ แต่เงามารขนาดใหญ่เบื้องหลังถือหอกมารยาวหลายสิบเมตร แทงเข้าหาอู๋ไป๋พร้อมกับไอสังหารอันน่าสะพรึง
อู๋ไป๋คำรามเย็นชา!
สองมือจับสายธนู ถอยหลังไปทีละก้าว
ดึงคันธนูจนเต็มวง ลูกธนูยาวกว่าสิบเมตรก่อตัวขึ้น
“ตูม!”
ลูกธนูพุ่งออกไป เกิดเสียงโซนิกบูมอันน่ากลัว
ลูกธนูยาวหลายสิบเมตรกับหอกมารที่เงามารแทงมาปะทะกัน พลังน่าสะพรึงสองสายอยู่ในสภาพดุลยภาพ ต่างฝ่ายต่างเอาชนะกันไม่ได้
“แตกลงไป!”
อู๋ไป๋คำราม มือทั้งสองกำหมัด หมัดรัวดั่งพายุฝน หมัดประทับหลายสิบลูกกระหน่ำลงที่โคนลูกธนู
“ตูม!”
ลูกธนูถูกดันไปข้างหน้าหนึ่งเมตร หอกมารในมือเงามารระเบิดออกหนึ่งเมตร
หลังจากนั้น ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้
ลูกธนูกวาดล้างทำลายล้าง หอกมารยาวหลายสิบเมตรแตกระเบิดทีละท่อน ๆ
มรสุมน่าสะพรึงซัดสาดราวกับคลื่นยักษ์ไปทั่วทุกทิศ
หอกมารยาวหลายสิบเมตรในมือเงามารแตกกระจายหมดสิ้น
มั่วเทียนเซี่ยงคำราม ฟาดฝ่ามือหนึ่งลง
เงามารยักษ์ขยับตาม ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนลูกธนู
“ตูม!”
ระเบิดดังสนั่นกึกก้อง มรสุมกลิ้งเกลือกราวกับคลื่นถั่งโถม น่าสะพรึงถึงขีดสุด
ลูกธนูระเบิดดังสนั่น ร่างท่อนบนของเงามารยักษ์ก็ถูกมรสุมทำลายไปด้วย
ฟื่ด! ทันทีที่ลูกธนูระเบิด ใบหน้าอู๋ไป๋ปรากฏสีแดงเข้มผิดปกติ อ้าปากกระอักเลือดมหาศาลหนึ่งก้อน จากนั้นสีหน้าก็ซีดขาวอย่างรวดเร็ว ทั้งร่างโยกเซ