อู๋ไป๋ปิดหน้าตัวเองไว้แน่น ร้องไห้อย่างกับถูกทำให้อาฆาต
เกินไปแล้ว ไร้ยางอายมาก
ของขวัญคือหมัดขนาดเท่าหม้อดินเผา นี่มันเรียกของขวัญได้ยังไง
เขาสาบานเลยว่าชาตินี้ไม่ขอรับของขวัญอีกแล้ว
“ที่รัก เป็นอะไรไปเนี่ย”
หลินตั้นจวงหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง อู๋ไป๋ร้องไห้ซะขนาดนั้น
“ซีเหมิน เสี่ยวชิง ช่วยพยุงเขาขึ้นมาหน่อย”
ซีเหมินยุนอี้กับเสี่ยวชิงต้องออกแรงกันสุดชีวิต ถึงจะดึงอู๋ไป๋ขึ้นมาได้
แต่อู๋ไป๋ก็ยังปิดหน้าตัวเองไว้ ไม่ยอมให้เห็นหน้า
“อู๋ เป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไร แค่เยี่ยนอู๋ซวงกับพวกนั้นกลับไปแล้ว ฉันเสียดายเขาน่ะ” อู๋ไป๋ปิดหน้าไว้ พูดเสียงอึกอัก
ทุกคนมองหน้ากันสลับกันไปมา
ชัดเจนเลยว่าเหตุผลของอู๋ไป๋น่าเชื่อถือไม่ค่อยสูง
เพิ่งรู้จักกันได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง จะรักใคร่ลึกซึ้งขนาดนี้ก็ไม่ผ่าน
ยิ่งไปกว่านั้น เคยเห็นอู๋ไป๋ร้องไห้กันที่ไหน
เสี่ยวชิงขยับตาเล็กน้อย มองอู๋ไป๋แล้วพูดเสียงเย็น ๆ “เอามือออกจากหน้าสิ”
“ไม่เอา” อู๋ไป๋ปิดหน้าไว้แล้วก็พยายามหนี
เสี่ยวชิงเดินมาขวางเขาไว้
“ซีเหมิน ช่วยหน่อย ดึงมือเขาออก”
ซีเหมินยุนอี้เดินเข้าไปจับมืออู๋ไป๋ สองคนร่วมแรงร่วมมือ แทบตายเป็นตายเกิดกว่าจะดึงมืออู๋ไป๋ออกได้
แต่พอเห็นหน้าอู๋ไป๋ ทุกคนก็ตัวแข็งค้าง
วินาทีถัดมา ซีเหมินยุนอี้หัวเราะกระเด็นกระเด้ง
“อู๋ หน้านายโดนใครต่อยมา เป็นเยี่ยนอู๋ซวงกับพวกนั้นหรือเปล่า”
ทุกคนมองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าประหลาดใจ สงสัยว่าเขาไปทำอะไรมาอีก ถึงโดนเยี่ยนอู๋ซวงกับพวกนั้นอัด