“นี่มันอะไร”
อู๋ไป๋ไม่ได้เปิดม้วนกระดาษสีทองในมือ
“รายงานลับที่ส่งมาจากเมืองเซินหลัว ถึงเมื่อก่อนหนึ่งชั่วยามนี่เอง”
อู๋ไป๋จึงแผ่ม้วนกระดาษทองออก เมื่ออ่านเนื้อความแล้ว รูม่านตาหดเกร็งเล็กน้อย
เจ้าเมืองเซินลั่วเฉิง พร้อมด้วยฝีมือชั้นเลิศนับสิบภายใต้สังกัด ถูกลอบสังหารเสียชีวิตทั้งหมด
อู๋ไป๋มองไปที่ฮ่องเต้ ยังไม่เข้าใจว่าให้ตนดูสิ่งนี้ไปทำไม
“การแก้แค้นของตระกูลหม่า” ฮ่องเต้กล่าวพลางนวดขมับ
อู๋ไป๋เข้าใจทันที
“เพราะคนของตระกูลหม่าที่ปลอมตัวเข้ามาในโลกเสวี่ยนเทียน ไม่มีสักคนที่รอดออกไปได้ใช่ไหม”
ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ
“ดูท่าตระกูลหม่ารู้แล้วว่าเป็นฝีมือนาย” อู๋ไป๋กล่าว
แววตาฮ่องเต้เย็นชาลงอีกหลายระดับ
“นายควรจะคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว”
“เราคิดถึงมานานแล้ว แค่ไม่คิดว่าการแก้แค้นของตระกูลหม่าจะมาเร็วและโหดเหี้ยมขนาดนี้”
“โหด?”
“เมืองเซินหลัวอยู่ติดกับเขตแดนของตระกูลหม่า แถมเจ้าเมืองยังเป็นญาติวงศ์ของราชวงศ์อีก ตระกูลหม่ามันกำลังเตือนเรายังไงล่ะ”
“เจ้าเมืองเซินลั่วเฉิง ฝีมือระดับไหน”
“เซียนทองคำสมบูรณ์แบบ”
อู๋ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “นายจะทำยังไง”
ฮ่องเต้มองอู๋ไป๋ “เราแต่งตั้งนายเป็นเจ้าเมืองเซินลั่วเฉิง”
“ไม่ไป”
อู๋ไป๋ปฏิเสธทันควัน
ฮ่องเต้: “……”
“เมืองเซินหลัวติดกับเขตแดนตระกูลหม่าโดยตรง คนระดับเซียนทองคำสมบูรณ์แบบยังถูกจัดการได้ แถมยังเป็นญาติราชวงศ์อีก ฉันไปก็เท่ากับไปหาความตายไม่ใช่เหรอ”