“พ่อของธิดาให้ฉันฝากบอกนายว่า ท่านรอให้นายไปหา”
เสิ่นเทียนจวินกล่าว
“หวู่แก่ คำนี้มันแปลว่าอะไรวะ?”
อู๋ไป๋ส่ายหัว ชั่วขณะก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
แต่พอถึงเวลาอาหาร อู๋ไป๋ก็เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นของฮ่องเต้เสียที
“ของมันน้อยไปมั้ง? นี่จะให้ใครกิน?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้บ่นอุบ
ของที่ส่งมา มีแค่พอสำหรับคนสองคนเท่านั้น
อ๋อ งั้นเอง
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะในใจ ฮ่องเต้นี่คิดลึกชั่วช้าเหลือเกิน
ดูท่าฮ่องเต้จะมั่นใจแล้วว่าคนที่พาคนของตระกูลเสวียนหนีไปก็คือเขา
ฮ่องเต้ก็คงรู้ว่าเขามีวัตถุวิเศษซ่อนคน
เรื่องนี้ อู๋ไป๋ไม่เคยคิดจะปิดบังฮ่องเต้อยู่แล้ว
แต่ไอ้หลานนี่มันอยากจะให้คนสิบกว่าคนที่เขาช่วยไว้ตายอย่างอดอาหารงั้นสินะ
โชคดีที่เขาก็นับเป็นสายกิน สะสมของกินเอาไว้เยอะ
ของกินในแหวนมิติของเขา ไม่กล้าพูดว่าเก็บได้นาน แต่ให้คนตระกูลเสวียนสิบกว่าคนกินได้เป็นเดือนไม่ใช่ปัญหา
มาดูกันว่าใครจะอดทนได้นานกว่ากัน
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะในใจ: ไอ้แก่ฮ่องเต้ คราวนี้แกคำนวณพลาดแล้ว
เผลอๆ สามวันก็ผ่านไป
ซีเหมินยุนอี้อ้อนวอนอยากออกไปเดินเล่น แต่ก็ถูกเสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงสกัดกลับมาทุกครั้ง
“ไอ้ตัวดี นี่แกจะทำอะไรกันแน่วะ?”
ซีเหมินยุนอี้มือจับก้อนอิฐทองคำแน่น ท่าทางเตรียมจะฟาดหัวพวกมันจนแตก
แต่ก็ถูกอู๋ไป๋ห้ามเอาไว้
เซียนทองตาลอขั้นสมบูรณ์ ล้อกันเล่นอยู่เหรอ?
ถ้าแข่งความเร็วหรือแรงกาย เขายังพอสู้ไหว แต่ถ้าลงมือจริง รวมสามคนก็ยังไม่พอให้พวกมันขย้ำ
“ดูสิ หลินไป๋ใกล้จะไม่ไหวแล้ว”