คนหลงกั๋วยึดถือว่าผู้ตายสำคัญที่สุด ต้องฝังลงดินจึงจะสงบ
การลักลอบขุดสุสาน เรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนี้ กฎหมายไม่ให้อภัย และมักใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ขโมยไปถึงศพของไป๋เสี่ยวจวี๋
ทุกคนต่างจินตนาการถึงไฟโทสะในใจของอู๋ไป๋ได้
พวกเขามองอู๋ไป๋อย่างเป็นห่วง
เรื่องราวของอู๋ไป๋กับไป๋เสี่ยวจวี๋ ทุกคนพอรู้อยู่บ้าง
อู๋ไป๋ผิดต่อไป๋เสี่ยวจวี๋ ตอนนี้ไป๋เสี่ยวจวี๋ยังต้องมาไร้ความสงบหลังความตายเพราะอู๋ไป๋อีก คิดได้เลยว่าในใจอู๋ไป๋คงโกรธแค้นเพียงใด
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขากังวลคือ อู๋ไป๋สงบเกินไป
อู๋ไป๋ค่อยๆ หันหน้าไปทางอื่นอย่างเกร็งๆ มองไปที่หลุมศพของไป๋เสี่ยวจวี๋ เงียบอยู่นาน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาค่อยๆ หลับตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเย็นเยียบ
เขาอุ้มถังถังและเจ้ากลมน้อยลุกขึ้นยืน น้ำเสียงราบเรียบ “ไปเถอะ กลับกัน”
ทุกคนตกตะลึง
ปฏิกิริยาของอู๋ไป๋ครั้งนี้ผิดปกติมาก
—กลับถึงบ้าน อู๋ไป๋กลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำอะไรตามปกติ
นี่ยิ่งทำให้ทุกคนกังวลมากขึ้น
อู๋ไป๋ไปเยี่ยมผู้เฒ่าทั้งสอง
ทั้งสองเสียใจเกินไป อ่อนล้า สภาพจิตใจไม่ค่อยดี
อู๋ไป๋ใช้ปราณช่วยปรับสมดุลร่างกายให้ ทั้งสองจึงหลับสนิท
อู๋ไป๋ออกจากห้องมา เห็นหลินตั้นจวงยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลมองเขา
“คุณคะ คุณลุงคุณป้าสบายดีมั้ย”
“ไม่เป็นไร อายุมากแล้ว พักสักหน่อยก็ไม่เป็นไร”
หลินตั้นจวงถามเสียงอ่อนโยน “แล้วคุณล่ะ”