ค้อนยังมีจิตสำนึกดีอยู่ อู๋ไป๋หยิบศิลาวิญญาณมา เตรียมเก็บเข้าแหวนมิติ
"นายท่าน ท่านจะนำศิลาพลังงานปฐมกาลออกไปข้างนอกหรือ?"
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น มีปัญหาอะไรหรือ?"
"นายท่าน ที่นี่คือห้วงมิติปฐมกาล จึงสามารถรักษาพลังงานปฐมกาลในศิลาไว้ได้ หากท่านนำศิลาพลังงานปฐมกาลออกไป พลังงานปฐมกาลในศิลาจะสลายไป"
อู๋ไป๋ตกใจ รีบเอ่ย "เจ้าหมายความว่า ข้าทำได้เพียงหลอมรวมและดูดซับศิลาพลังงานปฐมกาลที่นี่เท่านั้นหรือ?"
ค้อนส่งเสียงอืมทีหนึ่ง
อู๋ไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าเล็กน้อย "ได้ ข้าจะดูดซับที่นี่ พยายามทะลวงไปอีกขั้น"
อู๋ไป๋กระโดดขึ้นจากหลุม เก็บก้อนหนึ่งเข้าแหวนมิติ ก้อนนี้เก็บไว้ให้ชิงหลวน
ค้อนดูดซับพลังงานปฐมกาลในก้อนหนึ่งไปแล้ว แต่พลังวิญญาณยังอยู่ ก้อนนี้รวมกับศิลาพลังงานปฐมกาลแท้อีกก้อน น่าจะทำให้ข้าทะลวงขั้นได้ใช่ไหม?
อู๋ไป๋แบมือขึ้น แต่ละฝ่ามือรองรับศิลาวิญญาณหนึ่งก้อน ปราณแท้จริงไหลทะลัก เริ่มดูดซับ
พลังวิญญาณมหาศาลในศิลาหลั่งไหลราวกับกระแสน้ำเชี่ยวเข้าสู่ร่างอู๋ไป๋ ทำให้เขาครางออกมาด้วยความสบาย
พลังงานปฐมกาลในศิลามันวิเศษเกินไป แทบไม่ต้องบังคับเลย มันหลอมกระดูกและเส้นเอ็นของเขาเอง บำรุงร่างกายและทุกขุมขน
แผ่นอกของอู๋ไป๋กระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย ผิวเปล่งประกายนวลเนียนดุจหยก
——ขณะเดียวกัน หลินตั้นจวงเดินทางข้ามเขา ทนลำบากตรากตรำ ในที่สุดก็มาถึงที่อยู่อาศัยของมนุษย์