ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้สึกทั้งอิจฉา ริษยา และชิงชังเป็นที่สุด
อู๋ไป๋แกะมือเขาออก ถอยหลังไปสองก้าว แล้วพูดจริงจังว่า "จะถามว่าทำไม? งั้นฉันคงต้องบอกว่าเพราะฉันหล่อ เพราะฉันมีพรสวรรค์สูง"
"ชิ..." ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำจมูกย่นใส่ "หล่อบ้าอะไร จริง ๆ แล้วนายน่ะขี้เหร่มาก จริง ๆ นะ พวกเราเองก็กลัวจะทำลายความมั่นใจนาย เลยไม่กล้าบอกความจริงนี้มาตลอด"
อู๋ไป๋: "...ไปให้พ้น!"
"นายทะลวงผ่านไปได้ยังไงนะ? มันช่างเหลือเชื่อเสียจริง" ซีเหมินอวิ๋นอี้พร่ำบ่นไม่หยุด
"เลิกบ่นได้แล้ว เหมือนอีแอบเลย"
อู๋ไป๋รู้สึกจนใจมาก จากนั้นก็ใช้จิตสื่อสารถามค้อนเหล็กว่า "ที่นี่ยังมีของดีอีกไหม?"
คราวนี้ถึงตาค้อนเหล็กที่จนใจ เจ้านายของตนนี่มันโลภมากเกินไปแล้ว
"ไม่มีอีกแล้ว! มิติตรงนี้ถูกทำลาย พลังแห่งความอลเวงก็สลายไปหมดแล้ว"
อู๋ไป๋รู้สึกเสียดาย พลังแห่งความอลเวงนี่เป็นของดีแท้ ๆ
คราวนี้ไม่เพียงแต่ระดับการบ่มเพาะของเขาจะทะลวงผ่าน พลังแห่งความอลเวงในหินศักดิ์สิทธิ์ความอลเวงยังทำให้เส้นลมปราณ กระดูก และร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง
ถ้าเจอโม่เหยียนตอนนี้ เขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพน่าอนาถขนาดนั้นอีกแล้ว จะจัดการโม่เหยียนจนหัวบานได้อย่างง่ายดาย
"ไอ้เซ่อ ไปกันได้แล้ว"
"ไปไหน?"
อู๋ไป๋ว่า "กลับบ้านสิ ถ้าตั้นจวงหนีออกมาได้ นางก็ต้องกลับบ้านแน่"
ทั้งสามเดินกลับไปทางเดิม
มาถึงหน้าภูเขาใหญ่ ก็เดินตามทางเดินเพื่อออกไป
"ท่านอู๋ นายดูนี่สิ"
อู๋ไป๋เห็นเรียบร้อยแล้ว