วังหลวง พระที่นั่งเทียนจวิน
เมื่อเสวียนอิ่นและเสวียนหมิงรีบมาถึง อู๋ไป๋ก็พ่นไฟจนหมดไปแล้ว
ทั้งคู่รู้สึกหนังศีรษะชาซู่ จ้องมองฮ่องเต้ที่ใบหน้าเคร่งเร้น
ทั้งสองคุกเข่าลงข้างเดียว
"ลูกน้องทำหน้าที่ไม่ดีพอ ขอให้ฝ่าบาทลงโทษ"
ฮ่องเต้นิ่งเงียบด้วยใบหน้ามืดมน
ผ่านไปชั่วครู่ มองไปยังอู๋ไป๋หนึ่งครั้ง แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ "เราส่งพวกแกสองคนไปก็เพราะกลัวจะมีคนมาช่วยนักโทษ ไม่คิดว่ากลับถูกชิงตัวนักโทษไปสิบกว่าคนต่อหน้าต่อตาพวกแก"
"ลูกน้องมีความผิด"
อู๋ไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นเสียงแหลมเสียดแทง "ตัวเองทำงานไม่ทัน ยังอยากโยนความผิดให้พวกเราสามคนรับแทนอีก"
เสวียนอิ่นมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา
"มองทำไม ไม่พอใจหรือไง ที่ฉันพูดมันเป็นเรื่องโกหกหรือ"
"สองคนชิงตัวคนไปสิบกว่าคนต่อหน้าต่อตาพวกแก ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ นะ หรือว่ามีใครเปิดทางให้"
ใบหน้าเสวียนอิ่นมืดครึ้มจนเกือบจะหยดน้ำได้
"เสวียนอิ่น เสวียนหมิง พวกแกสองคนมีอะไรจะพูดไหม"
"ลูกน้องทำหน้าที่ไม่ดีพอ ไม่มีอะไรจะแก้ตัว ขอให้ฝ่าบาทลงโทษ"
ฮ่องเต้มองไปยังอู๋ไป๋ "แกว่าควรลงโทษพวกเขายังไง"
อู๋ไป๋ครุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดเย็นชา "ฆ่าทิ้งก็แล้วกัน"
ฮ่องเต้ "......"
เสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงตกตะลึงมองอู๋ไป๋
"คนที่ถูกชิงตัวไปเป็นใคร เป็นกบฏชัด ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเป็นลูกน้องของฉัน ตัดหัวทิ้งไปนานแล้ว ไม่มีโอกาสแม้แต่จะแก้ตัว"
มุมปากฮ่องเต้กระตุกไปมา