ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในพริบตา เร็วจนแม้อู๋ไป๋ยังไม่ทันตั้งตัว
ดาบหนึ่งเข่งนั้น แม่น เฉียบ เดือด
เหยียนอิงไม่ได้เผื่อใจเอาไว้เลยแม้แต่นิด จึงถูกดาบเดียวปลิดชีพ
"เปรี้ยง!"
"เปรี้ยง!"
ในจังหวะเดียวกันนั้น ตุ๊กตาหิมะข้าง ๆ ก็ระเบิดออกทั้งสองตน
จากตุ๊กตาหิมะตนหนึ่งมีร่างกว่าสิบดวงพุ่งออกมา ทันทีที่ล้อมตัวถูฉีไว้
ถูฉีตกตะลึงจนมึนงง ตอบสนองอะไรไม่ทันเลย
"เปรี้ยง!" เสียงหนึ่งดังขึ้น คลื่นเลือดกระเซ็นทั่ว ถูฉีสะดุดสะท้านไปหลายก้าวก่อนหน้าทิ่มลงในกองหิมะ ท้ายทอยบูดเบี้ยวเละเทะ
อีกตุ๊กตาหิมะระเบิดออกพร้อมกับร่างสีครามที่พุ่งเข้าปะทะเยว่เซี่ยนปิงดั่งสายฟ้า แตะเพียงวูบเดียวก็แยกออกจากกัน
เยว่เซี่ยนปิงสะดุดล้มถอยหลัง แล้วโค่นล้มลงศีรษะเท้า ร่างกายเป็นรูพรุนไปทั้งตัว เป็นแผลเลือดจากใบมีดคาราบทุกจุด เลือดพุ่งซ่าน หิมะบนพื้นถูกละลายจนกลายเป็นน้ำสีเลือด
ตี๋อู่ตกใจจนวิญญาณแทบละร่าง ต้องรอให้เพื่อนทั้งสามล้มลงก่อนถึงจะได้สติ แล้วพุ่งถอยหลังดั่งสายฟ้า
อู๋ไป๋ก็พุ่งถอยตาม ยืนเคียงไหล่กับเขา
"ไอ้เฮงซวย ให้มันไล่ฆ่าเราสิ"
ถูฉียังไม่ตาย เพียงถูกอิฐฟาดจนหมดสติ
ซีเหมินหยุนอี้เหยียบขาลงขยำคอเขาจนหัก
การลอบโจมตีครั้งนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จงดงามเกินคาด
อู๋ไป๋มองแล้วก็แทบใจหาย พูดตามตรง เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าคนทั้งสามของซีเหมินหยุนอี้แอบซ่อนอยู่ในตุ๊กตาหิมะ
แม่นยำกว่านั้นคือ เขาไม่เคยคิดเลยว่าข้างในตุ๊กตาหิมะจะมีคนซ่อนอยู่