เสิ่นเทียนจวินมึนงง พึมพำถามขึ้นว่า "พ่อจะลงมือกับแม่ทัพใหญ่เสวี่ยนที่มีความชอบมากมายจริง ๆ เหรอ"
"แม้แม่ทัพใหญ่เสวี่ยนจะทำตัวโฉ่งฉ่างสักหน่อย แต่นั่นก็เป็นเพราะพ่อปรนเปรอมาแต่แรก พ่อจะใจร้ายถึงขั้นนั้นจริง ๆ เหรอ ไม่ให้โอกาสแก้ไขตัวเองเลยเหรอ"
"ยิ่งไปกว่านั้น เสวี่ยม่อเฉินแม้จะหยิ่งผยองและโดดเดี่ยวสักหน่อย แต่ก็ไม่เคยทำสิ่งใดที่เป็นภัยต่อราชวงศ์หรือจักรวรรดิเสวี่ยนเทียน แกมีความผิดอะไรกันแน่"
อู๋ไป๋ถอดใจหายใจยาว
"ตั้งแต่โบราณการอยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้ก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ เสวี่ยม่อเฉินรักเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าสองคนพวกแกไปด้วยกันไม่ได้ เพราะอำนาจของตระกูลเสวี่ยนใหญ่โตเกินไป ถ้าพวกแกอยู่ด้วยกัน ในอนาคตบัลลังก์จะเป็นของใครก็ไม่อาจแน่ใจได้"
"ตามที่กล่าวกันว่าความเมตตาเป็นผู้บัญชาการทหารไม่ได้ ความชอบธรรมเป็นผู้รักษาทรัพย์ไม่ได้ พ่อของเธอนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้นานขนาดนี้ พึ่งความเมตตาเพียงอย่างเดียวไม่ได้แน่นอน"
"พ่อคิดไกลกว่าเธอตั้งเยอะ ถ้าฉันไม่คิดผิด คราวนี้ที่ออกจากโลกเสวี่ยนเทียนไป พ่อน่าจะให้เธอลองกุมอำนาจแล้ว และตระกูลเสวี่ยนก็คือฐานหินที่ใช้สร้างบารมีให้เธอ"
เสิ่นเทียนจวินตกใจ "นายหมายความว่าไง หรือพ่อจะให้ฉันจัดการตระกูลเสวี่ยน"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"ฮ่องเต้ตั้งแต่โบราณล้วนเห็นแก่ตัวไม่ผูกพันกับใคร พ่อของเธอก็ไม่ยกเว้น แม้พ่อจะอยากเป็นฮ่องเต้ผู้เมตตา แต่ตำแหน่งนั้นไม่อนุญาต การปรนเปรอและขู่ฟอกสลับกันไปต่างหากคือศาสตร์ของฮ่องเต้ ที่ผ่านมาฮ่องเต้ให้ตระกูลเสวี่ยนมากเกินพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาจะรื้อคืนทั้งหมด"