ก่อนออกเดินทาง อู๋ไป๋ส่งข้อความไปหาซีเหมินอวิ๋นอี้
ซีเหมินอวิ๋นอี้เห็นกลุ่มคนที่เดินออกมา ก็อึ้งไปเลย
นี่พาครอบครัวมาเที่ยวกันทั้งบ้านรึไง?
แต่คนนี้เส้นประสาทหนา พอหายตกใจก็ส่ายพัดหยกขาว ทำท่าหยิ่งทะนงเดินเข้าไปหา
"คุณหนูหลิน ไม่เจอกันไม่กี่วัน ก็ดูงามสง่ายิ่งขึ้นนะ"
พูดพลางอ้าแขน จะเข้าไปกอดหลินตั้นจวง
แต่พอเห็นอู๋ไป๋ยกเท้าขึ้น ก็เผ่นพรวดถอยออกมา
"หยาบคาย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างหงุดหงิด "คุณหนูหลิน ทำไมคุณถึงแต่งกับคนหยาบกระด้างแบบนี้"
หลินตั้นจวงหน้าสวยเครียดลง "คุณชายซีเหมิน ระวังคำพูดด้วย!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเจ็บปวด "เขาดีตรงไหน? ผมแค่พูดถึงเขาไปนิด คุณก็ทำกับผมแบบนี้ หัวใจผมนี่แตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนไส้เกี๊ยวเลย"
"งั้นเหรอ?" แววตาอู๋ไป๋กลายเป็นน่ากลัว "ขอดูหน่อย ไม่เคยเห็นหัวใจที่แตกเหมือนไส้เกี๊ยวเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เห็นท่าไม่ดี ก็จับตาดูอู๋ไป๋อย่างระแวดระวัง
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมเขา กดข่มทันที
หัวใจซีเหมินอวิ๋นอี้เต้นรัว ไอ้นี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว
ยังไม่ทันขอร้อง เสื้อผ้าสีขาวทั้งตัวก็มีรอยเท้าดำๆ เพิ่มขึ้นมาหลายรอย
คนผ่านไปผ่านมาต่างมอง แต่ก็ไม่มีใครเข้าไปยุ่ง
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองรอยเท้าบนเสื้อ หน้ามุ่ย "ไร้ยางอายสิ้นดี หยาบคาย"
"เลิกพล่าม รถอยู่ไหน?"
อู๋ไป๋ยกเท้าขึ้น ซีเหมินอวิ๋นอี้ยอมแพ้ ชี้ไปที่รถเก๋งสีดำข้างทาง "ผมไม่รู้ว่าพวกคุณจะมากันเยอะขนาดนี้ เลยเอารถมาแค่คันเดียว"