มั่วเหยียนถือทวนมารขวางเหนือศีรษะ
“เคร้ง!”
ดาบใหญ่ฟันลงตรงด้ามทวนอย่างจัง
เสียงโลหะกระทบเสียดหู สะเก็ดไฟกระจาย
มั่วเหยียนคำรามในลำคอ พลังของอู๋ไป๋รุนแรงเกินไป สะเทือนอวัยวะภายในสั่นสะท้าน ร่างกระเด็นพุ่งลงพื้นดั่งลูกกระสุน
ตูม! พื้นดินถูกมั่วเหยียนกระแทกเป็นหลุมใหญ่
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเยาะอย่างดูถูก “แค่นี้ยังกล้าคุยโต บอกจะเอาหัวพี่อู๋ภายในสามกระบวนท่า พวกแกแดกเหล้าปลอมมากไป ถึงได้พูดเพ้อเจ้อ?”
อู๋ไป๋ก้มมองฝุ่นตลบเบื้องล่าง
เขารู้ดีว่าแค่นี้ ทำอะไรมั่วเหยียนไม่ได้มาก
พลังฝึกปรือ กับพละกำลังกายเนื้อของมั่วเหยียน นับว่าอยู่ในสามอันดับแรกของคู่ต่อสู้ที่เขาเคยพบมา
“ตูม!”
พื้นระเบิด ดินโคลนพุ่งสูงร้อยเมตร
มั่วเหยียนทะยานขึ้นฟ้า นัยน์ตาพวยไอเพลิง รอบกายไอมารพัดพวย
“โอ๊ยตาย! หมอนี่ทนทานดีนี่หว่า” ซีเหมินอวิ๋นอี้อ้าปากค้างบ่น
มั่วเหยียนจ้องอู๋ไป๋เขม็ง “แกมีฝีมืออยู่บ้าง”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ!
เขาพูดเยาะ “ข้าประเมินเจ้าสูงไป ฝีมือแค่นี้ เกรงว่าวันนี้ต้องตายที่นี่”
“โอหัง นักบวชจะเอาหัวแกให้ได้วันนี้”
มั่วเหยียนคำรามด้วยโทสะ ไอมารรอบกายพวยพุ่ง หมึกดำเริงระบำ พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ขวางดาบใหญ่ เข้าสู้ตรง ๆ