หลายวันต่อมา อู๋ไป๋ เสี่ยวชิง และซีเหมินยุนอี้ ต่างผิดหวังอย่างถ้วนหน้า
ทั้งสามคนค้นหาพื้นที่รอบข้างจนครบหลายสิบลี้ แต่ก็ไม่พบมิติที่สาบสูญแม้แต่นิด
คืนนั้น ทั้งสามคนหยุดพักนั่งอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง
"อู๋ ดูท่าเราโดนเล่นงานแล้วล่ะ แผนที่นั่นมันต้องปลอมแน่"
ซีเหมินยุนอี้บ่นพึมพำ ไม่กี่วันมานี้พวกเขามุดดินไปทั่วเหมือนหนูตะเภา พยายามหามิติที่สาบสูญ แต่ก็ไม่ได้อะไรเลย
อู๋ไป๋เริ่มสงสัยในความจริงของแผนที่ฉบับนี้เหมือนกัน
เสี่ยวชิงพูดเสียงต่ำว่า "ดูท่าเราคงต้องหาวิธีอื่นกลับบ้านแล้ว"
อู๋ไป๋ถอนหายใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เส้นทางนี้ถ้าเดินไม่ได้ก็ต้องหาเส้นทางอื่นเท่านั้น
"ไปกัน ที่ม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาวของตระกูลหวังกับตระกูลหยวน หวังว่าคงไม่ถูกทำลายจนเสียหายเกินไป ยังมีความหวังที่จะซ่อมแซม"
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน สีหน้าค่อนข้างบูดบึ้ง
ม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาวของตระกูลกู่กับตระกูลหม่าถูกทำลายจนยับเยิน ไม่มีความหวังจะซ่อมเลยแม้แต่น้อย
หวังว่าม่านส่งผ่านข้ามห้วงดาวของตระกูลหวังกับตระกูลหยวนจะยังซ่อมได้
ถ้าซ่อมไม่ได้จริง ๆ แล้ว พวกเขาก็จริง ๆ ขึ้นฟ้าก็ไม่มีทาง ลงดินก็ไม่มีประตู
ทั้งสามคนพุ่งขึ้นฟ้า เตรียมออกจากที่นี่
แต่ทันใดนั้น อู๋ไป๋คว้าตัวเสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้พุ่งถอยหลังกลับมา
"อู๋ เป็นอะไร?"
อู๋ไป๋ขมิบตาเล็กน้อย ดีดนิ้วเบา ๆ พลังลมปราณหนึ่งสายพุ่งออกไป
เสียง "โครม"
พลังลมปราณระเบิดกระจาย ถูกม่านพลังมองไม่เห็นขวางเอาไว้